Predikheerlijke Zomer 2026 : de JAZZEPOES-commentaren 2026

LET OP ! : tickets voor de Predikheerlijke Zomerconcerten enkel HIER

UITVERKOCHT ? ... let op voor oplichters ! informeer anders HIER

click a band's name for info and comments

zie hier ook de Predikheerlijke Zomer 2021 én 2022 (Juli - Augustus) commentaren !

zie hier ook de Predikheerlijke Zomer 2023 (Juli - Augustus) commentaren !

zie hier ook de Predikheerlijke Zomer 2024 (Juli - Augustus) commentaren !

zie hier ook de Predikheerlijke Zomer 2025 (Juli - Augustus) commentaren !

Foto's en commentaren volgen telkens in de week na de concerten

(eventuele) VIDEO's : - WOUTER DE JONCK - BERT VANNOTEN



	VRIJDAG 10 JULI

	Sal La Rocca New 4 tet



	La Rocca groeide uit tot een van de meest gevraagde jazzbassist(en) van België en werkte samen met internationale grootheden als Toots Thielemans en Philip Catherine. Voor dit nieuwe project omringt hij zich met een jonge, veelbelovende lichting: saxofoniste Elly Brouckmans, gitarist Edoardo Cimino en drummer Umberto Odone. Samen brengen ze een eigentijdse en dynamische jazzset, gedragen door vakmanschap, spelplezier en muzikale dialoog.
	Elly Brouckmans: sax Edoardo Cimino: gitaar Sal La Rocca: contrabas en composities Umberto Odone: drums








	Het eerste concert uit het reeksje jazzgigs van de Predikheerlijke Zomer 2026 was voor mij alvast eentje om niet te missen, en wel om deze redenen: • Helaas moest ik afhaken voor het laatste voorzomerse JaZZZolderconcert wegens de hitte. Dat was verdomd spijtig, want daardoor miste ik een select gezelschap, aangevoerd door altsaxofoniste Marjan Van Rompay. Het was bovendien alweer een tijd geleden dat ik haar nog aan het werk zag. • Gelukkig had bassist en componist Sal La Rocca nu een andere jonge, veelbelovende altsaxofoniste onder zijn vleugels genomen voor het zomerse buitenpodium: Elly Brouckmans. Zij wist ons bij een eerder optreden al aangenaam te verrassen en dat wou ik zeker niet missen. • Ook de andere muzikanten waren niet van de minsten. Umberto Odone is een bijzonder sterke drummer die me eerder al opviel, terwijl gitarist Edoardo Cimino voor mij nog een onbekende was. Maar als Sal hem uitnodigt, dan mag je er gerust van uitgaan dat kwaliteit verzekerd is. De temperatuur op het binnenplein was hoog, maar gelukkig nog goed verdraagbaar. Dus: starten maar! Het is de gitarist die voorzichtig de deur mag openen met 'Wait in Vain', één van de vele composities van Sal die we vanavond te horen krijgen. Sal komt al snel zelf soleren, terwijl ook Elly zich mooi ontplooit met soepele muzikale franjes in een concert dat langzaam openbloeit. Het tempo gaat een versnelling hoger in 'No Fears', dat Sal in het Frans aankondigt. De sax breekt nu helemaal open, aangevoerd door het vurige drumwerk van Umberto. Jawel... meteen fire in the house! Shouts en applaus volgen terecht voor Elly. Daarna geeft Edoardo Cimino op gitaar knap weerwerk met een verzorgde solo, waarna Sal het geheel elegant afrondt. Uiteindelijk is het opnieuw aan de sax om het verhaal af te sluiten. Ook 'Agitation' wordt een heerlijk muzikaal heen-en-weer-kaatsen van de bal tussen Elly en Edoardo. Mooi hoor. 'North Area' klinkt dan weer lyrischer, met de vertelkunst van Elly als leidraad, subtiel ondersteund door Edoardo. En vergeten we vooral ook de welbespraakte solo van Sal niet, al jarenlang één van de grootste bassisten op onze jazzpodia én bovendien een bijzonder graag geziene gast op de JaZZZolder, in de meest uiteenlopende bezettingen. Intussen zijn Edoardo's vingers helemaal warm gespeeld. Zijn solo, waarna hij samen met Elly de compositie afsluit, mag er absoluut zijn. 'Frenetic Mood' begint met een lange, bijna meditatieve wandeling over de bassnaren van Sal. Daarna kleuren de percussieve accenten van Umberto en de uithalen van Elly het geheel alsof je door een drukke avondspits rijdt. Opletten waar je naartoe gaat dus. Umberto onderstreept dat gevoel nog eens nadrukkelijk in zijn solo. Yep... dit ís echt 'Frenetic Mood'. Tijd voor een welverdiende pauze. Het mooie, melodische en mij bekend in de oren klinkende 'True Words' opent een tweede set die het talrijk opgekomen publiek allerminst zal teleurstellen. Intussen herkennen we tussen de aanwezigen ook Chris Joris, de hoofdact van het volgende jazzconcert hier. Niet toevallig natuurlijk, want Sal was al vaak een gegeerde sideman tijdens diens concerten. Umberto krijgt opnieuw de ruimte om heerlijk te soleren en bewijst eens te meer zijn klasse, waarna Elly de compositie zachtjes laat uitdoven. 'Early Tokyo' vertelt vervolgens een ritmisch, wat hoekig verhaal dat vertrekt bij de gitaar. Via een sierlijke beweging belanden we bij de alt, waarna de bas stevig begint te stappen. Met een klein hink-stap-sprongetje komt de compositie uiteindelijk mooi tot haar einde. En nee, ook 'Bird Watching' lijkt allerminst vanop een stoeltje te gebeuren. Beweeglijkheid blijft troef, met een bas die onverstoorbaar blijft voortstappen, terwijl sax en gitaar in volle vlucht raken en zelfs de bas de meest verrassende figuren begint te tekenen. We naderen stilaan het einde van dit concert. Met 'Duo with Myself' verstilt alles langzaam. De laatste slokken van een eerste zomerse cocktail? Voor mij alleszins wel. Door de busverbinding kan ik het concert helaas niet volledig uitzitten. Busje komt zo, weet je wel? Maar deze ballade voelt voor mij als het perfecte slot van alweer een Predikheerlijk concert. Ik heb genoten, jongens!



	Winus



	We openen de Predikheerlijke Zomer als 28-jarige Jazzzolder waarbij onze trouwe sympathieke bassist Sal La Rocca een nieuw jong kwartet voorstelt onder zijn impuls en composities. We herkennen natuurlijk drummer Umberto Odone (°1993) onlangs nog een paar keer in de Jazzzolder en saxofoniste Elly Brouckmans (°1998). Zij maakt steeds meer naam in de Belgische jazzscene en het is Klara twintigers ook al opgevallen. Nieuw voor ons is de benjamin en gitarist Edoardo Cimino (°2003) die zijn master behaalde aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Hij volgde les bij Peter Hertmans. Sal heeft het volste vertrouwen en voelt zich terug jong terwijl zijn jonge muzikanten volledig mogen schitteren in hun solo’s en het unisono spel tussen gitaar en sax in ‘Frenetic Mood’ - soms ook uitbundig (No Fears) en dan eens rustiger zoals ‘Duo with myself’uit de covid periode. Mooi op het einde is zijn hommage aan zijn 10 jaar oudere broer Manuel in het nummer ‘Dear Bro’. Als bis trakteren ze ons op een bluesy Happy Bday (voor de 28e verjaardag van de Jazzzolder) en een classic standard ‘It never entered my mind’ van Rodgers & Hart van de jaren ‘40. We kijken uit naar de volgende optredens met ook warm weer ’s avonds. Opgelet onze concerten beginnen al vroeger om 19:45 uur !
	Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

VRIJDAG 24 JULI

Chris Joris Quartet

Voor zijn optreden op de Predikheerlijke Zomer koos Chris Joris deze keer voor zijn quartet met Firas Al Alwani, Bram Weijters en Christophe Devisscher.
Firas Al Alwani begon zijn muzikale opleiding aan de muziekacademie van Damascus (Syrië), waar hij zijn eerste klarinetlessen volgde. Na zijn verhuis naar België zette hij zijn studies voort aan de muziekacademie van Lokeren bij Anne Boeykens en Sabine Uytterhoeven. In 1998 werd hij laureaat met een eerste prijs op de Dexia Muziekwedstrijd. Gedreven door een groeiende fascinatie voor jazz en improvisatie behaalde Firas in 2009 een master Jazz en Lichte Muziek bij Kurt Van Herck, eveneens aan het Conservatorium van Antwerpen.

Firas Al Alwani: klarinet, basklarinet; Bram Weijters: piano
Christophe Devisscher: contrabas; Chris Joris: drums, percussie

commentaren - recensie(s)

‘Chris Joris Quartet’ — het klinkt misschien gewoontjes, maar dat is het, zeker in de streek rond Mechelen, allerminst. Onze alombekende percussionist, drummer, multi-instrumentalist, componist én schilder-kunstenaar blijft een constante garantie op succes op de JaZZZolderse podia en, bij uitbreiding, tijdens deze Zomer van Mechelen.

Daar zijn we alweer beland voor het tweede Predikheerlijke Zomerse Jazzconcert, dat — zoals je vooraf al kon vermoeden — helemaal uitverkocht is. Waar het enigszins kan, worden nog stoelen bijgeplaatst, want het plein wordt bevolkt door zo’n 140 liefhebbers. En dat zijn heus niet allemaal doorgewinterde jazzfanaten.

De naam Firas Al Alwani had ik eerder al horen vallen naar aanleiding van een concertje in kroeg De Wei. Dat maakte me benieuwd naar deze ‘Benny Goodman uit Syrië’, zoals Chris hem tijdens de voorstelling van de muzikanten op het podium zal noemen.

Naast Chris treffen we nog twee bijzonder gereputeerde gasten. Aan de toetsen zit een waarlijk groot pianist en componist, die al jarenlang heerlijk weet uit te pakken in uiteenlopende bezettingen, zowel in eigen projecten als bij anderen. Hij zat zelfs al meermaals achter de toetsen bij Raymond van het Groenewoud. Eén van mijn favoriete pianisten dus — al heb ik er alleen al in Vlaanderen behoorlijk wat: Bram Weijters. En lees er gerust mijn vroegere albumreviews op JAZZEPOES nog eens op na.

Rechts achter Chris, in goed oogcontact met Bram, vinden we de zeer gewaardeerde bassist Christophe Devisscher, tevens de levensgezel van zangeres Kristen Cornwell. Het was ook alweer een tijd geleden dat ik hem nog aan het werk zag, maar zijn ondersteuning op bas zal ook vanavond weer af zijn.

Het wordt een boeiend en toegankelijk concert, badend in een gemoedelijke sfeer en gelardeerd met de nodige grappen van Chris. Toch staat vooral de muzikale variatie centraal. Zowel eigen composities van Firas als van Chris komen aan bod, naast een standard van Duke Ellington, ‘Angelica’, en het meteen herkenbare Monk-nummer ‘Boo Boo’s Birthday’.

Geopend wordt er met het gevoelige ‘Lawns’ van pianiste Carla Bley, een nummer dat perfect in de handen van Bram ligt. Hij weet er het publiek meteen mee in te pakken.

Ook Firas komt volop te schitteren in een muziektaal die misschien anders klinkt dan wat je vanuit zijn Syrische achtergrond zou verwachten. Dat doet hij zowel op basklarinet als op klarinet. Een topper, deze Firas Al Alwani. Onthoud vooral die naam, want daar gaan we nog van horen.

Chris vertelt dat de thema’s vanavond vaak rond dochters draaien. Voor hem blijft dat onvermijdelijk verbonden met de blijvende herinnering aan zijn dochter Saskia, aan wie hij ook vanavond een compositie opdraagt. Alweer zo’n bijzonder intiem moment.

Wat later gaat Chris dan weer bevlogen te werk op zijn geliefde conga’s, al laat hij ook het drumstel niet links liggen. Daar is hij intussen duidelijk opnieuw helemaal aan verknocht geraakt.

Er volgt nog een eerbetoon aan de mij tot dusver onbekende Italiaanse zanger Bruno Martino met ‘E la chiamano estate’, blijkbaar zijn bekendste chanson. Zo worden we tussendoor ook nog even gecharmeerd door een flinke dosis Italiaanse romantiek.

Was dit geen avond to remember op een Predikheerlijk plein dat er zichtbaar deugd van had?


	Winus

We genieten van toegankelijke jazzmuziek met een lach en een traan met het Chris Joris Quartet. Ze openen met het prachtige ‘Lawns’ van Carla Bley. Ze weten de twee snaren te raken met humor en melancholie met mooie nummers zoals ‘Boo Boo’s Birthday’ van Monk. Chris speelt op drums maar ook op zijn conga’s zoals in ‘Angelica’ van Duke Ellington met een Latin-inslag. Het werd stil en intiem aan zijn mooi aandenken voor zijn te jong overleden dochter Saskia gezalfd met de warme klarinet klanken van Firas die ook fabuleus basklarinet speelt. Hij komt uit Antwerpen maar heeft Syrische roots. Met ‘GreenThumb’ van Chris eindigt de eerste set Bop-achtig en swingend. De tweede set opent met een solo conga- hommage aan Chris’ vriend Jacques Mbiye uit het publiek. Firas brengt zijn compositie ‘Moyo’. Chris eert de Italiaanse zanger Bruno Martino die zijn eigen liedjes maakte zoals het prachtige ‘E la chiamano estate’ over de zomer waarin pianist Bram Weijters kan schitteren. Helaas bestaat er nog geen plaat van deze prachtige muzikanten als quartet maar Chris heeft genoeg ander werk op vinyl en cd.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

VRIJDAG 7 Augustus

Beyond Brazilian Stories

Het begon allemaal met een inspirerende ontmoeting tussen pianist Mathieu Bélis en bassist Stéphane Dardour, die beiden door Philippe Baden Powell waren geïntroduceerd in de rijkdom van de Braziliaanse muziek. Uit deze ontmoeting werd het project Brazilian Stories geboren.
De groep breidde zich snel uit met de komst van saxofonist David Florsch, drummer Louis Bao Lao en Äulne, zangeres en fluitiste.
Samen herinterpreteren ze de meesterwerken van grootheden als Milton Nascimento, Airto Moreira, Hermeto Pascoal, Egberto Gismonti, Dorival Caymmi, Edu Lobo en Moacir Santos, waarbij ze populaire melodieën versmelten met meeslepende instrumentale passages.
Maar het project gaat veel verder dan een eerbetoon: het kwintet componeert ook eigen stukken, waarbij ze putten uit deze Braziliaanse energie om een universum te creëren dat zowel authentiek als innovatief is.

Äulne: fluit en zang
David Florsch Jean-Baptiste RannoU: saxen
Mathieu Bélis: Fender Rhodes, Hammond, piano
Stéphane Dardour: contrabas
Louis Bao Lao: drums

commentaren - recensie(s)

...In Hoogstraten zijn er dit WE de Antilliaanse Feesten, in het verleden één van m’n favoriete wereldmuziekfestivals, en alhoewel ritmes en accenten daar wel anders liggen, zou deze band er zeker niet misstaan hebben! Maar al gauw is duidelijk dat de muziek teruggrijpt naar verdere, warme, tropische oorden. Brazilië zal niet veraf zijn, al is de band mij qua geografische samenstelling onbekend, wellicht bestaande uit een mix van nationaliteiten waaronder de Franse, zoals die van pianist Mathieu Bélis (ook op Fender en Hammond).

Zangeres Äulne neemt het voorplan met ritmisch gezang, extatische kreetjes, percussie, vogeltjes(ge)fluit zowel als dwarsfluit en een vurige podiumaanwezigheid, al gaat het af en toe ook al eens wat kalmer aan. De ritmesectie bestaat verder uit Louis Bao Lao op drums, die mij qua speelstijl best Braziliaans in de oren had kunnen klinken, maar ook hier: geen nationaliteit bekend. Hij is echter een in de Parijse jazzscene actieve drummer en componist die, buiten aan z’n eigen albums, ook meeschrijft aan het repertoire van Beyond Brazilian Stories.

Stéphane Dardour is de contrabassist en één der bezielers van deze Franse band, een creatieve duizendpoot die ook bijzondere percussie niet schuwt, zoals we in het verloop van de show zullen merken. Mooi hoor, en de muziek is erg aangrijpend en opvlambaar. Spijtig genoeg zijn er tussen het talrijke publiek — een 160-tal aanwezigen — geen dansers te bespeuren...

Géén gewone, intussen vertrouwde en wat brave bossa nova à la Antônio Carlos Jobim of João Gilberto vanavond, maar we gaan écht verder met o.a. een bewerking van een nummer van Hermeto Pascoal, die ook al buiten de lijntjes durfde kleuren, of iets van percussionist Airto Moreira (waar ik ooit nog foto’s van maakte bij zijn doortocht op het Jazz Middelheim festival...). En natuurlijk zijn er wat nummers uit het eigen album 'O ritmo do sonho'.

Vergeet ik vooral niet te vermelden vanavond: het invallen van saxofonist Jean-Baptiste Rannou i.p.v. vast bandlid David Florsch, voorlopig niet beschikbaar wegens een spijtig ongeval. Een spoedig herstel gewenst!

In de tweede set zitten er wél een paar bekende melodieën in die ik niet zo meteen herkende of kon thuisbrengen, maar dat zouden 'Stone Flower' van Antônio Carlos Jobim en 'Umbabarauma' van Jorge Ben Jor best kunnen geweest zijn, want die zaten beiden in de setlist. Anders dan ik ze kende van vroeger natuurlijk — dat heb je zo met bewerkingen — maar toch duidelijk herkenbaar.

Een enthousiast publiek was dan na het concert heel lovend over dit flamboyante optreden, dat eens te meer dit Predikheerlijke Plein in vuur en vlam zette. Een succes !


	Winus

Als liefhebbers van experimentele jazz en de muziekcultuur van Brazilië heeft het kwintet “Beyond Brazilian Stories” deze twee invalshoeken gekozen om hun muziek met een Braziliaans tintje te creëren. Ze gaan inderdaad ‘beyond’ met zelfs eclectische klanken maar ze beheersen zeer goed hun instrumenten. Het spelplezier druipt ervan af. Onder de instrumenten bevindt zich de veelzijdige –en originele stem van Äulne die melodisch en percussief opgaat in de groep. Ze zingt soms als een vogeltje in het oerwoud en zeker met de piccolo fluit erbij. In het nummer “O Ovo“ („Een ei“) van Hermeto Pascoal hoor je als het ware kippen die al zingend eieren leggen. Heel mooi is het nummer ‘Para Lennon & McCartney’ gebasserd op Milton Nascimento. In ‘Xibaba’ van Airto Moreira speelt de pianist ook wat Hammond en Fender op zijn keybaord. We zien de bassist ook diverse percussie instrumenten bespelen om accenten te leggen. ‘Minha Irma’ is een zachte ballade van Äulne zelf. De volksmelodieën en instrumentale hoogstandjes smelten mooi samen door originaliteit en authenticiteit.

Een staande ovatie volgt na deze intercontinentale reis en ze spelen als bis ‘Namandù’ van hun recenste plaat ‘O ritmo do sonho’ (‘Op het ritme van een droom’) dat als dubbel Lp en Cd bijna uitverkoopt alsook hun vorige plaat uit 2022 ‘Rio Iguaçu’ toen ze nog ‘Brazilian Stories’ noemden.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)




	zaterdag 8 AUGUSTUS


	Ritual Trio met Chris Joris, Rifi Kythouka & Lauriane Ghils

	een organisatie van

VRIJDAG 14 AUGUSTUS

Vanessa Matthys 4 tet

Vanessa Matthys is een gevestigde naam binnen de Belgische jazzscene. Ze behaalde een Master Jazz Zang aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel (bij David Linx) en bouwde doorheen de jaren een sterke reputatie op als zangeres, performer en pedagoge. Ze werkte samen met onder meer het Brussels Jazz Orchestra, Dirk Brossé en Ivan Paduart, en staat bekend om haar warme klank, verfijnde frasering en sterke muzikale persoonlijkheid.
Samen brengen zij een rijk en toegankelijk jazz repertoire, waarin lyrische zang, subtiele improvisatie en sterke muzikale interactie centraal staan. Hun concerten zijn zowel inhoudelijk als emotioneel gelaagd en spreken een breed jazz publiek aan.
In 2026 verschijnt het nieuwe album van het kwartet, The Secret Vault. Dit album bevat nieuw en zorgvuldig uitgewerkt materiaal dat de artistieke rijpheid en eigenheid van het ensemble onderstreept.

Vanessa Matthys: zang
Dominique Vantomme: piano
Werner Lauscher: contrabas
Geert Roelofs: drums

Ik herinner me helaas niet of ik Vanessa Matthys, de charmante zangeres van vanavond, al ergens voordien zag, maar na deze voorstelling zal ik ze me zeker blijven herinneren als een jazz-zangeres die zich ook waagt aan unieke bewerkingen van popsongs — al ga ik ze daar zeker niet op vastpinnen.

Op een alweer uitverkocht Predikheerlijk Plein is het tropisch zweten vanavond, maar je zal haar er niet om horen zuchten en haar perfecte band speelt feilloos. Het is een prettig weerzien, na jaaaaren, met pianist Dominique Vantomme, die zich mij ook meteen herinnert en het zowaar over 30 jaar geleden heeft .

Duidelijk op de jazzway wordt de avond gestart met ‘Endless Lawns’ (Carla Bley), en da’s een componiste waar we hier op het plein tijdens andere concerten al meer van hoorden. Scatten zit er al meteen in en Dominique’s solo wordt met klasse opgediend. Ik denk dat je dit avondconcert dan ook kan onderbrengen onder de noemer ‘classy jazz’, van het wat exclusievere soort dat ook op grotere podia geserveerd wordt. Pretentieloos hoor, maar dat gevoel grijpt je meteen.

Gelegenheid voor dit concert is het uitbrengen van haar eerste album als bandleader, ‘The Secret Vault’, dat eind mei dit jaar verscheen. Zes nummers, met dochter Zoë als belangrijke inspiratiebron, en ‘For Jan’ staat daar o.a. ook op. We krijgen niet alle nummers ervan te horen; ze heeft duidelijk gekozen voor een aangepast avondprogramma en wij zeggen daar zeker geen nee tegen !

Na het toespreken van het publiek (al zou ik dat wat korter houden, Vanessa...) en de inleidende intro van Dominique krijgen we het bekende ‘Nature Boy’ van Eden Ahbez in een eigen arrangement, met stevig drumwerk erbij van de Nederlandse Geert Roelofs, die we in andere concerten ook al tegenkwamen. Heel bekwame drummer is dat. Het bassen komt van de Duitser Werner Lauscher en die krijgen we dan weer in een volgend concert ten JaZZZolder te zien en te horen. In ‘For Jan’ kon hij al uitpakken met een gesmaakte solo en ook zijn begeleiding zit er telkens raak op.

‘Same Girl’ van Randy Newman gaat intussen voorbij, beetje onopgemerkt toch — of ligt het aan mij? Nee, dan liever het ‘Yesterdays’ van Jerome Kern, een prachtige ballade die in het arrangement van Dominique in versnelling gaat en gelijk een mooie drive meekrijgt. Meteen het beste nummer van set 1, die daarmee afgesloten wordt. Schitterende performance van de ritmesectie en we kijken al uit naar set 2!

Daar openen we met het bekende ‘I Heard It Through The Grapevine’, maar omdat het ook weer in een eigen arrangement zit moet je wel goed luisteren om het te herkennen. Makkelijker te herkennen is wat volgt, alweer in een eigenzinnige bewerking: ‘Jolene’ van Dolly Parton — op het moment van dit schrijven helaas razend actueel na het onverwachte overlijden van Amerika’s 80-jarige countrytrots...

Maar mooier vind ik het eigen ‘Water’, Vanessa’s eerste eigen compositie, met haar stem die het nummer sprankelend maakt. Ongetwijfeld één der topnummers van de avond. Mooi!

Feeëriek terughoudend schrijden we daarna door traditional gospel ‘Poor Wayfaring Stranger’, een song met een donkere ondertoon, en de bas en de vermoeide slag op de vellen tekenen het verhaal...

‘Dodge the Dodo’ van Esbjörn Svensson (remember E.S.T.!) sluit Vanessa’s doortocht hier heel dynamisch af, met sterke vocale uithalen en een band die er het laatste greintje energie uithaalt. Jaaaah !

...En natuurlijk kan je dan niet weg zonder bis. Dat wordt er eentje die Vanessa en Dominique met hun beidjes sereen afronden, en daarmee valt ook het doek over deze editie van de Predikheerlijke Zomer Jazzconcerten.

Nu rest er even... silence...


	Winus

Vanessa presenteert bij tropische temperaturen haar plaat ‘The Secret Vault’ die in mei uitkwam en brengt alles indrukwekkend live met haar steengoede internationale band. Ze geeft een inzicht in haar persoonlijke kluis over het loslaten van de verhalen die ons klein houden en het vinden van de moed om ons te laten zien. Ze openen met ‘Endless lawns’ (Carla Bley/Kurt Elling) en ‘For Jan’ (Kenny Wheeler/Norma Winstone). Ze weet mooie nummers te blenden en houdt van goede popsongs (Same Girl van Randy Newman), soul (I heard it through the grapevine) en jazz (Nature Boy). Je hoort de perfectie in haar stem en begeleiding.

Ze schreef alle arrangementen zelf behalve ‘Yesterdays’ door de uitstekende pianist Dominique met tempowisselingen en die helemaal los komt en doorswingt als de beste met opzwepend drumwerk van Geert. Bassist Werner Lausher, ons goed bekend van alle Jazzzolder locaties, speelt met finesse en heel warme klank. De muzikanten luisteren constant naar de zangeres en ondersteunen haar volledig (balans, intensiteit en volume). We hebben zelden zo’n goeie technische zangeres bij ons ontvangen. Wat een mooie speciale versie van ‘Jolene’ (Dolly Parton) waarin ze in laagjes naar een climax gaat. Haar compleet eigen nummer ‘Water’ klinkt inderdaad als kabbelend water.

Op het einde uiteraard een bis als een intiem duo van zang en piano in ‘Practical Arrangement’ (Sting/Rob Mathes). Op het einde is het aanschuiven voor de Lp/Cd die ook geïnspireerd is door haar dochter Zoë en je krijgt er nog een zelfgevouwen ‘origami’ kraanvogeltje bij. Hou haar website in de gaten voor het vervolg van de tournee.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)