JAZZEPOES jaZZZolderblad - ARCHIEF 2026 : APR-MEI-JUN

voor het volledige JaZZZolder-archief click hierboven de tab

JaZZZolderArchief 2026

Bezoek ook eens de YouTube Webstek van de JaZZZolder !

je (her)beleeft er optredens van en op de oude JaZZZolder !

ARCHIEF INDEX TRIM2


26/6/2026	Marjan Van Rompay 'On Track'
12/6/2026	Albert Vila Organ Trio ft Steven Delannoye
22/5/2026	Anke Ludwig Quintet
8/5/2026	Théo Naishtat Quartet
24/4/2026	Laurent Blondiau-Gábor Gadó
10/4/2026	Ernst Vranckx Trio ft Hayden Chisholm

Vrijdag 26 Juni 2026  deuren   19:15 HR concert 20:15 hr

Marjan Van Rompay 'On Track'

Marjan is een alt-saxofoniste met zeer vocale kwaliteiten in haar speelstijl, en de muziek die ze schrijft voelt en klinkt vaak als wat instrumentale singer-songwriting zou kunnen genoemd worden. Het zijn twee typische en bepalende aspecten van haar muzikale persoonlijkheid die ook aangeven dat ze steeds haar eigen weg is gegaan in de zoektocht naar haar stem op een instrument dat in grote mate mee de klank heeft bepaald van de muziek die we ‘jazz’ noemen.
Live functioneert haar band wél als een jazz band, met een geïmproviseerde aanpak van haar songs, en veel lyrische input van haar ritmesectie die op een communicatieve manier haar zangerige, warme en soulvolle klank ondersteunt.



Marjan Van Rompay: sax
Ewout Pierreux: piano
Janos Bruneel: contrabas
Toon Van Dionant: drums



© JaZZZolder

...helaas vandaag zonder mijn fotookes en/of review, ik zag er tegenop om de hitte te trotseren met fiets en openbaar vervoer (gesteld dat het busje al reed...)

Winus

Saxofoniste Marjan komt met haar droomteam als kwartet helemaal ‘on track’ na een lange pauze. De platenhoes is een knipoog naar een looppiste in de vorm van een sax. Ze spelen enkele nummers van haar recente plaat die vorig jaar oktober uitkwam maar ook al nieuwe stukken zoals ‘Kom Maan’ dat ze 2 maanden geleden schreef bij volle maan en ze binnenkort willen gaan opnemen. Ze bruist van de energie.

Ze openen met een oldie ‘Made by Marjanos’ dus van Marjan en haar man Janos zoals ook de meeste nummers op de plaat. Ze speelt sterk, beheerst, warm en soulvol. Wat een geweldig zacht saxgeluid. Alle andere muzikanten kunnen soleren of soms solo beginnen met mooi verzorgde eindes. Soms blenden ze twee nummers aan mekaar zoals ‘Porto’ in duo met Ewout gevolgd door ‘Little Joe’ waarin ze allemaal op het einde mee neuriën. Ze rijgen ‘LJ’(als ode aan de grootvader van Janos) met het opzwepende ‘Vampire’ voor haar passie in het afstandslopen. Er volgen nog bisnummers zoals het mooie ‘'where the heart is’. Inderdaad zijn we weer getuige van een prachtig toegankelijk concert.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

no video yet available, coming up ? ...

Vrijdag 12 Juni 2026  deuren   19:15 HR concert 20:15 hr

Albert Vila Organ Trio ft Steven Delannoye

Albert Vila is een van de meest vooraanstaande gitaristen van zijn generatie. Hij begon zijn muzikale opleiding aan de „Taller de Musics“ in Barcelona. In 1999 werd hij toegelaten tot het Conservatorium van Amsterdam, waar hij les kreeg van Jesse Van Ruller.

In 2004 won hij de eerste prijs in de Nederlandse Jazzwedstrijd met zijn compositie “Gym Jam”. Het jaar daarop kreeg hij een beurs om deel te nemen aan de masteropleiding aan de prestigieuze “Manhattan School of Music” in New York, waar hij les kreeg van: Rodney Jones, Dave Liebman en Phil Markowitz.

In 2007 besloot hij na het afronden van zijn masteropleiding terug te keren naar zijn geboortestad Barcelona om een nieuw project te leiden: het Albert Vila Quintet. Met deze groep won hij in 2007 de nationale wedstrijd “Debajazz”, en in datzelfde jaar bracht het platenlabel Fresh Sound New Talent zijn debuutalbum “Foreground Music” uit.

In 2011 bracht hij zijn tweede album uit bij Fresh Sound New Talent, getiteld “Tactile”. In 2012 presenteerde Albert zijn nieuwste album in trio-bezetting, waarbij hij zich omringde met de geweldige drummer Jorge Rossy en bassist Reinier Elizarde. Hij werd ook bekroond met de eerste prijs op de Jazz Hoeilaart-wedstrijd voor een van zijn nummers.

In 2014 begon hij aan de masteropleiding Jazzcompositie aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.

In 2015 gaf hij les en trad hij op naast Dave Douglas, Aaron Goldberg, Greg Hutchinson en Reuben Rogers op het International Jalisco Jazz Festival.

In februari 2016 bracht hij “The Unquiet Sky” uit, opgenomen in New York en met enkele van de meest originele stemmen uit de jazzscene: Aaron Parks op piano, Doug Weiss op bas en Jeff Ballard op drums.

Daarna promootte hij zijn album door op te treden op verschillende festivals en podia in heel Europa, samen met geweldige sidemen zoals Shai Maestro en Luís Perdomo.

In 2020 begon hij aan een uitdagend project: een solo-gitaaralbum. In 2021 werd zijn muziek opgenomen en het resultaat was zijn album “Levity”, dat in 2023 werd uitgebracht onder twee labels: het Belgische Hypnote Records en het Japanse Mocloud Records.

In 2022 nam hij zijn nieuwe triomuziek op met een uitmuntende Amerikaanse ritmesectie: Doug Weiss op bas en Rudy Royston op drums. Het album heet “Reality Is Nuance” en zal in november 2023 worden uitgebracht onder het label Fresh Sound New Talent

Momenteel leidt Albert een nieuw orgeltrio-project met een volledig origineel repertoire. In deze formatie combineert hij op meesterlijke wijze de klassieke klank van het traditionele jazzorgeltrio met moderne, hedendaagse texturen. In dit project treedt de magnifieke saxofonist Perico Sambeat regelmatig op als speciale gast, waardoor de grenzen van zijn muzikale evolutie nog verder worden verlegd.

In dit nieuwe project stelt hij een nieuw origineel repertoire voor waarin hij het grooviest gedeelte van Jazz verkent en combineert met elementen van soul en blues. Hiervoor heeft hij zich omringd met twee van de meest gevraagde muzikanten uit de scene, Maxime Moyaerts op keyboard en Umberto Odone op drums. Voor deze gelegenheid zullen ze worden vergezeld door de geweldige Belgische saxofonist Steven Delannoye.Kortom, een nieuw project dat geschikt is voor elk publiek en niemand onverschillig zal laten.



Steven Delannoye: sax

Albert Vila: gitaar

Maxime Moyaerts: orgel

Umberto Odone: drums



De van oorsprong Spaanse gitarist zouden we nog kunnen kennen van een concert op een JAH-locatie in 2013 of van zijn optreden in de JaZZZolder in 2016, toen onder meer met Christian Mendoza, die inviel voor Bram Weijters aan de piano, en drummer Toon Van Dionant, die we hier bij het volgende concert opnieuw zullen zien met Marjan Van Rompay. Zelf kan ik het optreden helaas niet meer precies situeren of me écht herinneren. Beide keren was ik er immers niet bij, en dat is achteraf bekeken best jammer. De eerste set beviel me vanavond namelijk zó goed dat ik in de pauze de musici enthousiast ging begroeten en feliciteren met de woorden: 'My kind of music, great!'
De samenstelling van de band intrigeerde me vooraf al. De gitarist, samen met Maxime Moyaerts van Bam! aan de keys, topdrummer Umberto Odone en daar bovenop Steven Delannoye op tenorsaxofoon — voor het eerst met deze band — vormde een bijzonder aantrekkelijke affiche. Ik keek dan ook erg uit naar dit concert.
Gewapend met zijn nieuwe Hansen-gitaar wordt er stevig en groovy geopend met een eigen compositie waarin alle muzikanten keurig hun eerste solo krijgen. Ik ben meteen mee met de bluesy sound, die een onderliggende sensualiteit verraadt en me spontaan in de heupen doet meebewegen. We zetten de funky toer verder met composities waarin de sax heerlijk kan uitbreken naast de warme klank van de Nord-keys, gekoppeld aan een machtige Leslie-speaker. Toch blijft Albert telkens op het juiste moment het roer weer stevig in handen nemen met intrigerende gitaarsolo's. Ondertussen zorgt Umberto voor die heerlijke drive achter het drumstel. Ook hem zien we binnenkort terug tijdens de Predikheerlijke Zomer, waar hij aantreedt in het kwartet van Sal La Rocca, eveneens een oude bekende van de JaZZZolder. Umberto krijgt bovendien de ruimte voor een knappe solospot, stevig ondersteund door een band die hem daarbij perfect uitdaagt.De gespeelde nummers, vaak nog gloednieuw, blijven me grotendeels onbekend omdat ik geen playlist ter beschikking heb. Mogelijk was het laatste nummer vóór de pauze 'Bouncy Messages', als ik de achtergebleven muziekbladen correct interpreteer.Maar dat maakt eigenlijk weinig uit. We kijken nu al uit naar de cd die er later ongetwijfeld zal aankomen. Eerst wacht Albert nog een tournee door Korea, waarvan ik vanavond alvast de foto voor de aankondigingsaffiche op de gevoelige plaat mocht vastleggen.
Succes, Albert, en tot een volgende keer. Intussen ben ik fan !

Winus

Het is een blij weerzien van gitarist Albert Vila in de Jazzzolder met zijn splinternieuwe gitaar. Hij presenteert vandaag zijn Organ Trio met drummer Umbrto Odone en organist Maxime Moyaerts met als uitbreiding de immer slanke Steven Delannoye op sax. Ze kennen mekaar uit het Brusselse. Albert Vila kennen we al van Jazzzolder en Jazzathome maar nu dus eigenlijk eens een ander instrument erbij, een Nord Organ 3 die klinkt zoals een Hammond orgel aangesloten aan een Leslie box van 50 kg om een roterend geluid te produceren.

Albert komt oorspronkelijk van Barcelona maar woont al lang in België. Hij won de Dutch Jazz Competition in 2004 en de Jazz Hoeilaart compositie wedstrijd. Hij speelt vooral eigen nummers waarvan enkele zeer recent zijn gecomponeerd. Gitaar en sax spelen mooi unisono samen in ‘The hacker’ waar Albert een fraaie gitaarsolo geeft. Iedereen voelt zich goed in de band en kan soleren alhoewel Steven de eerste keer pas met hen speelt. Na de pauze rijgen ze twee nummers aan mekaar ‘Healing’ en ‘hum to search’ waarin Steven ferm kan soleren op sax en het tempo stijgt.Als toegift spelen ze ‘Homemade cookies’.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

Vrijdag 22 Mei 2026  deuren   19:15 HR concert 20:15 hr

Anke Ludwig Quintet

Anke Ludwig (°2003) is een Belgische jazzzangeres en componist opgeleid aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Als kind ontdekte ze vanaf vierjarige leeftijd een liefde voor piano en alles dat klinkt. Na lessen notenleer en klassieke piano aan de lokale academies ging ze uiteindelijk naar Kunsthumaniora Brussel waar ze haar eerste zanglessen kreeg. Onder de vleugels van Sarah Klenes en Lennert Baerts werkt Anke aan eigen repertoire dat zich tussen singer-songwriter, jazz en folk begeeft.

Ze is actief in projecten als Blue Room en Anke Ludwig Trio. Voor deze gelegenheid neemt ze Wout Gooris (Vliegwerk, Bert Joris ft Sam Joris Octet, FESTi), Ceres Lauwers (Chimaera, Canens Quartet), Nanou Van De Sande (Nanou Van De Sande Quartet) en Simon Pas (Simon Pas Quintet, Aghogho) mee. Ze brengen eigen songs samen met die van hun helden zoals Joni Mitchell, Bert Joris, Ambrose Akinmusire e.m.



Anke Ludwig: zang
Ceres Lauwers: cello
Wout Gooris: piano
Nanou Van De Sande: contrabas
Simon Pas: drums



...Bewerkingen van hedendaagse composities uit binnen- en buitenland maakten van dit intieme concert méér dan wat ik er vooraf van verwachtte. Dat had vooral te maken met de begeleidende video van ‘The Wind Among The Pines’, die de voorstelling van het concert op JAZZEPOES begeleidde en mij eerlijk gezegd wat melig leek. Een beoordelingsfout, zo bleek, want je bekijkt die song best als een uittreksel uit het geheel van een concert dat inderdaad de intieme toer opgaat, maar daarbij kwaliteit absoluut laat primeren.
Laten we starten bij het begin van een optreden voor een bescheiden bezoekersaantal van een veertigtal aanwezigen. Daarbij mag wel gewezen worden op de oprechte interesse en waardering van het publiek, dat het nadien duidelijk een erg mooie avond vond.
Na een korte drumintro wordt van wal gestoken met ‘De Uitverkorene’ op muziek van Peter Hertmans. Het wordt een poëtische voordracht, gedragen door de aangestreken cello van Ceres Lauwers en de bas van Nanou Van De Sande, waarna een zacht buitje pianoriedels van Wout Gooris door de zaal dwarrelt.
De melodie klinkt mij bekend in de oren en heeft voor mij iets van Pat Metheny, al kan het evengoed de sfeer zijn die ik me herinner van een concert van die Amerikaanse gitarist, lang geleden, toen nog met Lyle Mays aan de toetsen. Mooi !
Met percussief getik gaat het verder naar ‘You Will Fly Again’, waarin een mooi aandeel is weggelegd voor een solo van Wout Gooris. Het wordt een treurzang voor Palestina.
In dezelfde intimiteit waarover ik het al had, brengt Anke vervolgens het bekende ‘For The Time Being’ van Bert Joris, al zit hier duidelijk meer jazz in het geheel. De zang van Anke is helder en vlekkeloos, durft uit te breken waar nodig en doet me soms zelfs denken aan de lyrische manier waarop Bert zijn trompet laat zingen. Ook de cello wordt hier bijzonder gevoelig ingezet.
‘Tribute to Tord’, van de Noorse jazzpianist Tord Gustavsen, krijgt aanvankelijk wat meer vitesse mee, maar vloeit daarna opnieuw over in de rimpelloze sfeer van de eerste nummers. Niet meteen mijn favoriet dus.
Nee, dan eerder wat volgt en duidelijk Ierse folk in zich draagt. ‘Savage Daughter’ van Sarah Hester Ross was mij onbekend, maar dat kwam wel degelijk binnen.
Vervolgens brengt de band ‘The Wind Among The Pines’, waarvan je intussen al weet dat het niet helemaal mijn voorkeur geniet...
Verstillend, met alleen Wout Gooris aan de toetsen als begeleiding, besluit Anke daarna de eerste set met het veel gecoverde ‘Both Sides Now’ van Joni Mitchell.
Een héél sterke versie hoor. Toch hoor ik dit nummer zó graag wanneer Naima (Joris) het zingt: dieper, kwetsbaarder en nog wat aandoenlijker. Maar ook deze interpretatie van Anke grijpt je aan. Mooi gedaan.

Tijdens de pauze ontmoeten we elkaar nog even aan de toog. Eerder kruisten onze wegen al eens tijdens een namiddagconcert van een editie van JazzatHome. Het is fijn haar dan te kunnen vertellen over mijn twijfels aan het begin van de avond, om die vervolgens te mogen omzetten in een welgemeend compliment voor het geheel van deze productie.

Winus

Jazzzolder heeft altijd de policy om jonge artiesten een goed podium te geven. Na haar passage in december 2023 in de Mandela zaal en Jazzathome is het nu tijd om uit te breken met haar eigen Quintet en zo kunnen we getuige zijn van een enorme evolutie en zeker de interacties met haar band. Het zijn allemaal vrienden van het Conservatorium Antwerpen.
Onder de vleugels van zangeres Sarah Klenes en saxofonist Lennert Baerts werkt Anke aan eigen repertoire dat zich tussen singer-songwriter, jazz en folk begeeft. Ze brengt een compositie ‘De Uitverkorene’ op muziek van Peter Hertmans als een gedicht en dat naadloos overgaat in ‘You will fly again’ voor Palestina. ‘The Wind among the pines’ heeft een kunstzinnige cello intro en op einde zingen de pianist, cellist en bassist ook mee. Compleet folk is het nummer ‘Savage daughter’ dat bekend is geworden door Sarah Hester Ross.
Haar songs worden afgewisseld met tributes aan Bert Joris (‘for the time being’ met prachtige inbreng van de cello) , Nic Thys (baby,baby,baby) met swing, Dré Pallemaerts (Lord Ganesha) die haar nauw aan het hart liggen. ‘Tribute to Tord’ is dan weer een ode aan de Noorse jazzpianist Tord Gustavsen. Inderdaad heeft ze een goede smaak voor componisten zoals haar intieme vertolking met piano van de ballade ‘from both sides now’ van Joni Mitchell. We zijn er stil van geworden alsook in de intieme vertolking van ‘I get along without you very well ‘ van Hoagy Carmichael. Bij enkele nummers spelen ze in kwartet en gaat de celliste zitten in het publiek zoals in ‘the more I see you’ waarin Anke kan scatten of in ‘Henya’ van trompettist Ambrose
Akinmusire. Ze krijgen een warm applaus want ze heeft nog veel in haar mars met haar toppers van muzikanten. De afwezigen hadden weer eens ongelijk.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

Vrijdag 8 Mei 2026  deuren   19:15 HR concert 20:15 hr

Théo Naishtat Quartet

Theo Naishtat is een jazzgitarist uit Buenos Aires (geboren op 11 maart 2000) en gevestigd in Amsterdam. Theo studeerde in 2025 af aan het prestigieuze European Jazz Master-programma van de Conservatoria van Amsterdam, Parijs, Berlijn en Trondheim en is uitgegroeid tot een actief muzikant in de Europese jazzscene.
Hij bracht drie albums uit als bandleider – "Refugio" (2021), "Afinidades" (2023) en "Oblivion" (2024) – en heeft als sideman bijgedragen aan talloze opnames.
Na het behalen van zijn bachelordiploma aan het Conservatorium van Buenos Aires en zijn verhuis naar Europa in 2023 om zijn studie voort te zetten, toerde hij uitgebreid door Europa met zijn kwartet, dat een unieke mix van jazz met Argentijnse invloeden laat horen. Zijn laatste album, "Oblivion", heeft het publiek in diverse jazzclubs en op festivals in Frankrijk, Nederland, Duitsland, Noorwegen, België, Zwitserland en Argentinië weten te boeien.



Théo Naishtat: gitaar
Cedric De Lat: trompet
Jasen Weaver: contrabas
Matthias De Waele: drums



Vanavond een meer dan behoorlijk concert waar naast stergitarist Théo Naishtat alweer een ons tot nog toe onbekende trompettist op het podium staat — en eentje die meer dan eens open doekjes zal krijgen. Cedric De Lat blijkt dan ook een intussen ervaren instrumentalist te zijn, die zijn solo’s erg mooi invult naast de Argentijnse snarenplukker, die eerder de moderne toer opgaat dan de passionele richting die ik, gezien zijn afkomst uit Buenos Aires, eigenlijk eerder verwachtte — of misschien zelfs verhoopte.
De nummers blijven aan de start nog titelloos en zullen wellicht later wel een naam krijgen wanneer ze op een volgend album terechtkomen, dat blijkbaar al ingepland staat.
De opener sprak mij niet echt aan, maar het tweede nummer — waarin ook Matthias De Waele (drums) even stevig mag uitbreken — blijft al langer hangen. Dat heeft wellicht ook te maken met het repetitieve karakter van de compositie.
Daarna volgt ook van de hand van Naishtat ‘Hello Baby Seal’, dat een vrij lange intro meekrijgt om vervolgens, wat mij betreft, op een wat al te drukke straat terecht te komen, met stevig drumwerk van Matthias.
Jasen Weaver, de ervaren bassist in de band, afkomstig uit New Orleans maar sinds 2019 actief in Europa, mag daarna ‘Helix’ aanbassen, een compositie van trompettist Cedric. Dat gaat al meer de richting uit van ingehouden passie, aangevuurd door de gitaar en met rake drumaccenten van Matthias tussendoor. De toreador van dienst blijft echter Cedric, voor het echte “olé”-effect.
Afgesloten wordt de set in een meer jazzy sfeer met ‘Serenity’ van Joe Henderson, wat ik persoonlijk de topper van deze eerste set vond. In deze stijl voel ik mij duidelijk meer thuis.
En yeah… de bassolo van Jasen maakte het helemaal compleet!
Niet volledig mijn ding dus, dit concert, maar het publiek lustte het duidelijk wel, afgaand op het applaus — en daar doe je het als muzikant uiteindelijk toch ook voor…

Winus

Vandaag een jonge talentvolle gitarist Théo Naishtat met zijn band. De bassist Jasen Weaver komt uit New Orleans maar woont sinds 2019 in Brussel en werkte al samen met Dee Dee Bridgewater en Dr. John. De eerste twee naamloze nummers zijn nagelnieuw van Théo. Ze zullen waarschijnlijk opduiken bij een nieuwe plaat die binnen 2 weken zal worden opgenomen in Amsterdam waar Théo sinds 2023 verblijft.

Ze spelen ook nog ‘Hello baby seal’ van Théo en ‘Helix’ van trompettist Cedric De Lat gevolgd door ‘Serenity’ als post bop standard van tenor saxofonist Joe Henderson. Na de pauze volgen nog twee nieuwe titelloze nummers van Théo en ook ‘Vértigo’ dat Théo schreef 3 jaar geleden bij zijn oversteek van Argentinië naar Europa waarbij hij wel wat zenuwachtig was om naar de andere kant van de wereld te gaan wonen. Het is ook te vinden op zijn derde plaat ‘Oblivion’. Met ‘Ugetsu’ van pianist Cedar Walton gaan ze er hardboppend uit en ze spelen een mooie ballade als bisnummer. Cedric zet solo gedwee en zelfverzekerd in met de mooie compositie ‘Infant Eyes’ van Wayne Shorter en sluiten hun concert waardig af met veel applaus.

Cedric uit Geraardsbergen leerde Théo kennen vorig jaar op een zomerfestival en zodoende zorgde Cedric voor het samenstellen van deze band waarmee ze in mei toeren door België, Zweden, Noorwegen en afsluiten voor enkele dagen in Amsterdam. Helaas hebben ze vandaag geen cd’s bij.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

Vrijdag 24 April 2026  deuren   19:15 HR concert 20:15 hr

Laurent Blondiau-Gábor Gadó

"Tussen Bach en Jazz"
Deze muziek bestaat voornamelijk uit kamermuziek gecomponeerd voor elektrische gitaar, trompet en bugel. In "Veil and Quintessence" speelt Gadó duetten met trompettist Laurent Blondiau, wiens introspectieve klank en stijl soms doen denken aan Kenny Wheeler. Het duo verkent zeer complementaire ideeën. De link tussen modale en verticale aspecten dient vaak als springplank voor improvisatie-inspiratie, enigszins vergelijkbaar met de "gecontroleerde vrijheid" die Miles Davis in de jaren 60 in zijn kwintet hanteerde. Dit stelt hen in staat om deze abstracte, hedendaagse omgeving, die al vrij is van vaste structuren of notatie, te overstijgen en terug te keren naar essentiële kennis, die ook van toepassing is op jazz, maar die culmineerde in Bachs muziek voor koor en basso continuo, en in de "cantus firmus" van het Gregoriaans gezang.
Het resultaat is zowel rustgevend als stimulerend.



Gábor Gadó (HU): gitaar
Laurent Blondiau (BE): trompet



Ik mag dan wel geen kankerende ketter wezen, een heiligenbeeldje ben ik nu ook weer niet… Misschien was dit concert dan wel het moment om verder in bezinning te gaan, gezien het bijna sacrale dat we hier vandaag te horen krijgen van twee topmusici uit de brede Europese jazzscene: Laurent Blondiau (BE), ons welbekend als stertrompettist uit diverse formaties, en Gábor Gadó, blijkbaar een hoog aangeschreven gitarist uit Hongarije. Alle gespeelde werken zijn van de hand van de gitarist en vereisen concentratie bij het beluisteren. ‘Solum Ipsum’ schuurt bij de start al meteen tegen het klassieke aan, al heeft het met de uithalen van vooral Laurent ook iets ontheiligends in zich. Uitdijende echo’s galmen passend door de Predikherenkerk, die voor dit concert slechts weinig toehoorders kon lokken. Het is ook niet direct mijn cup of tea, maar ik ben wel blij met deze ervaring van statigheid en de spielerei errond, die het geheel wat verteerbaarder maakt. ‘Avicenna’ (uit ‘Byzantinum’ van 2015) volgt in eenzelfde sfeer, gevolgd door ‘Via Crucis’, verwijzend naar Franz Liszt, de Hongaarse componist en romanticus uit de 19e eeuw, dat daarna wat statiger komt binnenschrijden. Speciaal hoor! Qua sfeerschepping zit dit concert dan ook bijzonder goed, al zullen van het vijftigtal aanwezigen er na de pauze toch nog afhaken — misschien begrijpelijk als je je bij een “jazzconcert” toch iets anders had voorgesteld. Bekijk het daarom liever wat breder en laat je meevoeren door de stemmingen die de composities oproepen. Bij momenten denk ik bijvoorbeeld terug aan Emerson, Lake & Palmer uit de jaren 70, al was dat vooral aan de start van het concert even zo. Want ‘Ombre Adorata’, dat wat later volgt en waarin hier veeleer de nadruk op de gitaar van Gábor ligt, gaat eerder de baroktoer op. Zelf herken ik daarin meer het klassieke, haast iets Bachiaans zelfs. Opnieuw 'speciaal' hoor, en zeker zoals dit perfect instrumentaal gebracht wordt door deze twee kunstenaars. ‘Stars’ besluit daarna een eerste deel van dit concert dat je gerust heel bijzonder mag noemen. Een buitenbeentje is het, en tegelijk een kluif voor de echte muziekliefhebber. Ruimte voor improvisatie in een indrukwekkend samenspel van twee grootmeesters — blij dat ik erbij was. Al laat ik het gezamenlijke album ‘Veil And Quintessence’ uit 2017 deze keer toch maar in het verkooprek liggen. Ik vrees dat niet alles wat live beklijft ook even verteerbaar blijft binnen de bekrompenheid van een woonkamer…

Winus

De Predikherenkerk is ideaal voor zo’n intiem concert van twee ras muzikanten. Laurent Blondiau kennen we het beste van zijn passages in Jazzzolder al heel wat jaren geleden. We weten dat hij een krak is op trompet en bugel en ook van ze allebei tegelijk te spelen en dit in diverse genres. Alle nummers zijn trouwens geschreven door de Hongaarse gitarist Gábor Gadó welke nieuw voor ons zijn. Hij is een belangrijk export product van Hongarije.

In het begin was ik wat bang van al de elektronica erom heen maar ze weten er goed en doordacht mee om te springen met soms wel een verassend snerpend geluid. Hij gebruikt diverse dempers à la Miles maar komt speciaal uit de hoek zoals een echte improvisator. Je moet je er echt door laten onderdompelen en het is haast meditatief. Het is een mix van Gregoriaans, folk, Franz List met jazz en impro. Sinds enkele jaren, mogelijk ingegeven door zijn hernieuwde interesse in koorzang, heeft Gábor zich steeds meer toegelegd op barokmuziek en met name op Bach.

Ze spelen maar enkele nummers van hun duoplaat “Veil and Quintessence” uit 2017 die te koop werd aangeboden zoals ‘Ombre Adorata’ en ‘Kenpo’ en verder nog nummers van oudere platen van de gitarist.   Alleen Laurent heeft de partituren voor zich. Gábor is een man van weinig woorden en is helemaal into the music. Hij dirigeert als het ware zijn compagnon met zijn hoofd.

Als toegift speelden ze ‘Haïku’ van een plaat uit 2024 “the language of flowers” met zangeres Veronika Harcsa die nog passeerde in Haacht Jazz voor die tijd. We kregen een speciaal en intrigerend concert : sereen, mystiek en verrassend.

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

Vrijdag 10 April 2026  deuren   19:15 HR concert 20:15 hr

Ernst Vranckx Trio ft Hayden Chisholm

De internationaal gerenommeerde jazzpianist en componist Ernst Vranckx nodigt u uit voor een onvergetelijk evenement met de release van zijn nieuwste albums, 'Black Is The Colour' (2024) en 'Things As They Are' (2020). Hierbij nodigt hij Hayden Chisholm uit.

Hayden Chisholm is een saxofonist en multi-instrumentalist uit Nieuw-Zeeland. Hij speelt jazz, geïmproviseerde muziek en hedendaagse klassieke muziek.

Verfijnd spel, interessante compositiekeuze, gevoel voor ruimte en spaarzaamheid waar nodig, intieme sferen, delicate, soms fragiele maar ontroerende muziek, altijd rijk, geïnspireerd en met een groot harmonisch gevoel.
Mooie vertelkunst!



Ernst Vranckx: piano

Hayden Chisholm: sax zang

David Helm: contrabas
Kris Duerinckx: drums



…Lang geleden dat ik Ernst Vranckx nog zag. Van zijn doorkomen in de Mandelazaal enkele jaren geleden, zoals Michel schrijft, vind ik trouwens niks terug. Misschien was hij toen een invallende pianist — ik zoek dat nog wel eens na.
Ik herinner me hem vooral van veel vroeger, uit de tijd van de Chris Joris Experience, dacht ik. Chris is hier vandaag trouwens ook, als aandachtig luisteraar…
Want dit wordt opnieuw een meeslepend concert, met veel werk uit het album ‘Black Is The Colour’. Dat dateert intussen al van 2024, maar klinkt eigenlijk tijdloos.
‘Gallantry’ mag inzetten — en kan het meer uitnodigend en galant zijn? Meteen krijgen we ook een mooi beeld van het altsaxspel van de Nieuw-Zeelander Hayden Chisholm: geen onstuimigheid, maar een behoedzame, zachte aanzet.
‘Basil’s Hopscotch’ wordt daarna klaterend geopend door drummer Kris Duerinckx en krijgt al snel meer tempo, met Ernst die aan de toetsen een eerste keer stevig soleert. Na een bijna dwarsfluitachtige solo van Hayden komt ook contrabassist David Helm aan bod — en wat een niveau, deze man.
De bloemlezing uit ‘Black Is The Colour’ gaat verder en verstilt met ‘Sketches of Pain’, dat aankabbelt als een golfje aan het strand. Een breekbaar nummer, met subtiele tikjes op de cymbalen en een frivole baslijn.
Het vloeit naadloos over in ‘Gorgeous Tree’, dat het tempo weer licht optrekt. De vertelkunst van de bassist mag je gerust groots noemen — hij is de perfecte match in dit verfijnde gezelschap.
Heel ingetogen, haast fluisterend, gaat Hayden dan ook zingen. Wie goed luistert, herkent ‘Love Me Tender’ van Presley in deze ‘Aura Lee’.
Om het licht helemaal te doven en de eerste set af te sluiten volgt ‘Lullaby’, opgedragen aan trompettist Kenny Wheeler, met wie Ernst ooit samenwerkte. Zeker niet slaapverwekkend — integendeel — dankzij de subtiele maar alerte druminvulling.
Een hartelijk applaus volgt. Alweer een primaconcert hier, dat ik met plezier ook als intiem bestempel. De cd ging dan ook mee naar huis…

Winus

We vinden het leuk pianist Ernst Vranckx nog eens te zien en horen spelen in de Jazzzolder na zijn passage in de Mandelazaal van enkele jaren geleden en daarvoor ook nog in de kapel. Hij vierde onlangs zijn 60ste verjaardag en zijn vast trio met vertrouwde drummer Kris Duerinckx en de Duitse contrabassist David Helm brengt nog een bevriende gastmuzikant saxofonist Hayden Chisholm mee uit Nieuw Zeeland maar al 30 jaar woonachtig in Europa. Wat speelt die man zo zacht en kleurrijk op zijn sax. Zijn saxofooninvloeden zijn onder andere Johnny Hodges, Ben Webster, Lee Konitz, Warne Marsh en Art Pepper. Hayden matcht uitstekend met Ernst. Ze spelen hoofdzakelijk nummers van hun plaat “Black is the Colour” gecomponeerd in 2020 in coronatijd en pas uitgekomen in 2024. Alle nummers zijn van de hand van de Ernst op enkele standards na.

Ze vangen aan met ‘Gallantry’ als duo op piano en sax waarna de bas en drums gedwee invallen. Ernst Vranckx pianospel bouwt een spanningsboog op die ruimte geeft aan bas en drums om fijne accenten te leggen. Het vrolijke ‘Basil’s Hopscotch’ is opgedragen aan zijn hond Basil met rake uithalen op drums en groovy baslijnen. Het tempo daalt met een intimistische ballade ‘Sketches of Pain’ dat me doet denken aan Bill Evans’ pianospel van stiltes die meer zeggen. Het nummer gaat naadloos via een pianosolo over naar een cooljazzy ‘Gorgeous Tree’ waarbij de sax fladdert als een vlinder doorheen het nummer en de muzikanten alert met mekaar converseren. In de traditional ‘Aura Lee’ (dat we herkennen als ‘Love Me Tender’ door Elvis Presley) zingt Hayden zo zacht en ingetogen met heel zijn hart en ziel. Hij zingt met een diepe stem gelijk Leonard Cohen en ook ingetogen zoals Chet Baker in zijn laatste jaren. Ze besluiten de eerste set met ‘Lullaby’ (opgedragen aan Kenny Wheeler) uit de plaat “Aquarelle” van 1996.

Na de pauze vangen ze aan met een geladen ballade vol melancholie ‘Frail’ van zijn trioplaat “Things as they are”. Met ‘A Child’s Blessing’ in herwerkte versie grijpt Ernst Vranckx terug naar zijn gelijknamige album uit 1998 met trompettist Kenny Wheeler. En van diezelfde plaat komt ook ‘Aeolian Five’ als herwerkte versie uit een hardbopnummer die toen Aeoleo heette. Ze spelen het nu vrolijk met toffe interacties tussen de muzikanten zoals de lage pianotonen in duo met de drums. ‘Black Is the Color (of My True Love’s Hair’ is een traditioneel volkslied dat zijn oorsprong vindt in Schotland en Ierland. De ouders van Hayden komen uit die regio en daarom vindt hij het belangrijk deze song in zijn oorspronkelijke taal te brengen als een Irish lovesong. We werden er helemaal stil van. Het nummer gaat over in ‘Song for Baba’ van de trio plaat “Things as they are”. Als encore spelen ze nog een ingetogen gezongen standard ‘The nearness of you’ ook te vinden op het goed opgenomen werkstuk “Black is the Colour”. Het talrijke publiek heeft genoten van meesterverteller Ernst Vranckx. Een verademing en rust in deze hectische tijden. Een top kwartet !

Michel 'de Proes' Proesmans (JaZZZolder)

© 2026 JAZZEPOES