back to start !

 

BRAND!

 

 

     
     
 

PROGRAMMA + BRAND ! jarenARCHIEF


 
     
     
     
 

CONCERTVERSLAGEN  

 

DONDERDAG 22 NOV

 

VRIJDAG 23 NOV  

 

 

 
     
     
     
     
   
 

vrijdag 23 NOV :  (E)motion Burning!

 
     
     
 

 
 
     
  Winus, in BRAND !  
   
 

BRAND ! , dag 2 en, gezien er buiten aan KC NONA een foodtruck staat geïnstalleerd, voor de gelegenheid met Portugese specialiteiten én aan zeer aantrekkelijke prijsjes, versterk ik graag deze inwendige mens ook (hallo hier vanbinnen :-)… met een Taco . Lies had gisteren ook al deze truck aangeprezen en zelf had ik thuis te weinig tijd vanavond voor de warme hap dus waarom ook niet ? Vandaag ook nieuwe gezichten wanneer ik wat later binnensteek bij NONA, nieuwe gezichten maar ook meer vertrouwde waaronder André Goudbeek en zijn Rita die hier gisteren dan wel niet waren maar vandaag wou André z’n ouwe maat Paul Lovens absoluut niet missen want die zit meteen bij in het gezelschap dat de avond open speelt : Seppe Gebruers, Hugo Antunes en dus drummer Paul Lovens. Twee piano’s in de zaal , beiden anders gestemd, een contrabas en een drumkit, da’s al anders dan gisteren…Het concert wordt opgenomen (voor uitzending via de radio veronderstel ik) vanavond, dus dames en heren, graag ook GSM’s uit, geeft Lies mee. ‘The Room: Time & Space’, het album dat hier in deze eigenste zaal ook werd opgenomen wordt vanavond voorgesteld en dat gebeurt met heel wat beweeglijkheid, ja we zagen Seppe al meer dan eens bezig…Paul Lovens, ook zéér aanwezig geeft er aardige lappen op, daar blijf ik best bij uit de buurt. Het is dan ook mooi om horen hoe het trio telkens weer gelijk samenkomt om aan de gespeelde stukken een eind te breien of was het strijken ? Hugo Antunes had daar alleszins het geschikte instrument voor bij ! Alle gekheid op een stokje, het concert sloeg wél aan gezien de reacties vanuit het publiek en wij hadden ook al zo’n hevige fans bij, lees maar verder naar wat  bvb. onze Kris schrijft…
Zelf ben ik geen hevige fan van free of impro maar ik kan het best hebben, live dan welteverstaan... D’er valt altijd wat te zien en ’t zijn allemaal acts, de performance op het moment lijkt mij steeds bigger dan de muziekjes zelve. Anders gaat dat met Slow Is Possible, nu weer in het CultuurCentrum, die wel degelijk composities brengen. Aan de start bouwt het sextet een spanningsveld waar de sax van Bruno Figueira zich een weg door baant. Het volume is zeer aanwezig in deze jazzrock (maar ’t is ook wel meer dan dat hoor !) en gaandeweg wordt een weg gebaand door gitarist Joao Clemente, een weg die verder loopt in het tweede nummer. Het is even na de start van nummer 3 dan dat ‘I just broke a fuckin’ string’ weerklinkt en een andere snaar steken gebeurt met de hulp van saxofonist Bruno want ’t is allemaal nogal duister, er is amper licht in de zaal…

 



 

afin, alles komt in orde maar zo loopt het concert toch wat uit wat eigenlijk niet echt erg is want er is wat ruimte voor en we kunnen deze mannen best smaken. Helaas, een CD ligt niet tussen het weelderige aanbod in NONA, jammer...Het is daar in NONA dat de laatste concerten van de avond en gelijk ook van het festival zich voltrekken. Eerst krijgen we het RED trio uit Lissabon feat.de centrale gaste Susana Santos Silva en het is niet de pianist Rodrigo Pinheiro die er hier uitspringt. Eerder denk ik aan Susana zelve of Gabriel Ferrandini aan de drums en percussie, da’s voor mij alleszins de man van de avond ! Toch ook weer mooi hier hoe bas en piano als wolken komen binnen drijven voor een finale die uiteindelijk sterft met geritsel van cymbalen, een trompet die dooft en een bas die nog een paar stappen zet…
Blijft er nog het slotconcert van de co-founding father van het Clean Feed label, Rodrigo Amado, de forse saxofonist. Gabriel Ferrandini, ja, dezelfde van daarnet krijgt nu geen contrabas als compagnon maar wel de cellist Miguel Mira, met lange en eigenzinnige haardos…als dat maar niet tussen z’n snaren  gaat draaien ! Samen zetten zij de beuk in een set die mij wat vertrouwd overkomt waarmee ik maar wil zeggen dat hier verder niks speciaals aan opvalt. Weerom lijkt mij de drummer/percussionist hier ook de man van het concert.
Waarmee de vurige, uitslaande vlammen van deze vierde editie van BRAND! nu weer een jaar blijven gedoofd. Hou tussendoor toch ook maar het verdere jaarprogramma van KC NONA én het CultuurCentrum in het oog ( zelfs het Filmhuis , ook al gezeteld in het Cultuur Centrum durft al eens verrassend uit te pakken !)
...en lees hieronder wat de JAZZEPOES collega’s er van vonden…


 


Winus,
nu nog slechts smeulende...

 
 

 

 
     
 
     
 
 

 
     
 


Seppe Gebruers, Hugo Antunes & Paul Lovens (BE,PT,DE)

 19:00 | kunstencentrum nona

 
     
     
 



Seppe Gebruers, piano(s) - Hugo Antunes, (contrabas ) - Paul Lovens (drums, percussie)

 


     




Eerst en vooral een grote dank aan alle medewerkers van het Mechelse Nona BRAND! festival voor hun prima organisatie, prima locaties, prima ingangsprijs en de geweldige klank ,zeer belangrijk voor deze "bijna vergeten groenten" die de geïmproviseerde muziek , in het povere muzikale landschap van vandaag, nog voorstelt. Maar goede smaak primeert altijd en deze bijna vijftigjarige muziekvorm zal altijd blijven bestaan door zijn onnavolgbare diversiteit en steeds weer opduikende initiatieven, zoals het Nona BRAND! Festival ,maar ook niet te vergeten ,de Mechelse Jazzzolder , rots in de branding ,die al twintig jaar lang regelmatig ook plaats maakt voor improvisatie muziek.
Terug naar BRAND! 23 november 2018. Dé grote ster van deze avond blijft toch de Duitse drummer Paul Lovens ,hier samen in een sprankelend trio met de super creatieve pianist Seppe Gebeurs en dito bassist Hugo Antunes. Ik had al de Nona lp van dit trio ,en wist daardoor al dat dit de topper van de avond zou worden. En dat was ook zo. Paul Lovens volg ik al veertig jaar, vanaf zijn wilde jonge jaren tot vandaag en kan dus prompt stellen dat hij behoort tot het kleine groepje van allergrootste drummers van deze aardbol ooit ! De wilde haren zijn dan wel vervangen door grijze, maar van zijn unieke percussieve creativiteit heeft hij nog geen haartje verloren. Zoek het op, google hem, bestudeer en vooral beluister hem ,heel zijn carrière lang creatieve perfectie en schoonheid, snelheid, ongehoorde timing en altijd pure klasse op wereldformaat ! Leve het internet ! Doen ! Paul Lovens heeft honderden drummers beïnvloed, en duidelijk ook de hier Portugese drummer Gabriel Ferrandini (Red trio) ,luister maar naar bijvoorbeeld deze zijn hihat techniek en klankkeuze ervan. Ook typisch Lovens is altijd de juiste keuze bij wie hij speelt én pianist Seppe Gebuers én bassist Hugo Antunes zijn hier echt de ideale partners ,twee jonge wolven met een enorme muzikale persoonlijkheid, de Keizer waard ! Dit optreden blijft in mijn geheugen gegrift en ik kan iedereen de trio lp/cd "The Room,Time & Space"(Po Torch,Nona,Negocito) ten volste aanraden !!




 
  Kris Vanderstraeten

 
     
 
 

Seppe Gebruers zette in met een mooi idee, neem twee piano’s en stem ze elk met een kwart toon verschil van elkaar en ga daar mee aan de slag. Voor elke noot gebruikt een moderne piano verschillende snaren die wat stemming betreft licht verschillen en zo bij aanslag van de hoofdsnaar onderling resoneren, wat haar de volle klank geeft die wij allen kennen. Bij gebruik van twee piano’s met een kwart verschil in stemming worden bij wijze van spreken beide piano’s klankschaduwen van elkaar zonder dat ons gehoor dat merkt. Wij kennen Seppe al héél lang en hij heeft van in het begin de term “hammerklavier” wel heel letterlijk genomen. In deze setting ten onrechte want het idee was met enige meer lyrische benadering mooier uit de verf gekomen.
Voeg daar een monument aan toe als Paul Lovens op drums, eminence grise van de improdrum en Hugo Antunes op bas en de zaak was rond. Mooi detail, dit optreden werd opgenomen (voor een nieuwe CD/LP ?)

Luque
 
 
     
     
 


Slow Is Possible
 (PT)

 

 20:15 | Cultuurcentrum Mechelen

 
     
     
   


 
 

Alhoewel Zornachtig supervirtuoos qua timing en precisie ,spreekt de muziek van Slow is possible mij minder aan. Een collage van zeer verschillende jazz en freejazzstijlen , heel herkenbaar allemaal en fijn om naar te luisteren en met grote  professionaliteit gebracht maar dit soort muziek vergeet snel en ik zou het nooit op cd of lp kopen. Opmerkelijkst hier was zeker saxofonist Bruno Figueira met een geweldig mooie altosax klank en zijn grote flexibiliteit in stijlen spelen op zijn instrument.

 
 
     
  

     
 
  


 
     
  Kris Vanderstraeten

 
     
 
 

Mogelijkheden maken, ruimte voor keuzes creëren die niet elk moment genomen hoeven te worden, soms traag soms onwaarschijnlijk drastisch. De kleur van het moment, de keur van het moment. Hoog contrast, minimale klanken of het volle offensief. Maar traagte behoort bij de possibiliteiten. Een resume van een optreden met een hoog filmmuziekgehalte, of toch de referentie naar of de mogelijkheid tot. Een lustig buitenbeentje van dit bijna ascetische improfestival.

Luque
 
 
 
     
     
 


RED Trio feat. Susana Santos Silva 
(P
T)

 21:30 | kunstencentrum nona

 
     
     
     
 


Rodrigo Pinheiro (Piano ) - Hernâni Faustino (contrabas) - Gabriel Ferrandini (drums) - Susana Santos Silva (trompet)
 

 
     
 

 
     
  Als tweede opmerkelijk optreden kies ik voor trompettiste Susana Santos Silva met het Red trio. Deze Portugese muzikante liet duidelijk horen dat een trompet veel meer klank achterdeurtjes heeft dan we wel denken en terecht ,stuk voor stuk juweeltjes vermengt met een virtuoos trompetspel ! Het quartet draaide op volle toeren en hier was drummer Gabriël Ferrandini in zijn allerbeste doen, een stuwend swingtapijt gehaakt van duizenden kleine klankjes en met opmerkelijke snelheid gebracht. Susana en het Red Trio zijn beide het meest gekend in onze contreien en terecht ! Portugal is niet enkel Fado ,dit quartet is pure internationale klasse zonder weerga !
 

 
     
       



 
     
  Kris Vanderstraeten

 
     
 
 

En weerom was het mooi. Alleen hoe omschrijft men impro? Schamele woorden als plaasters op een houten been. Alle dertien goed zo ik zo zeggen, alleen is dat een uitdrukking die voor jongere mensen leeg is. Het enige minpuntje was dat Susana Santos Silva zichzelf en haar technieken herhaalde, waar het fijner is dat muzikanten hun verhaal vertellen met de techniek eerder als drager en niet als doel. Maar fris en mooi.

Luque
 
 
 
     
     
   

 
     
 


Rodrigo Amado Motion Trio (PT)

 22:30 | kunstencentrum nona

 
     
     
     
 


Rodrigo Amado (tenorsax) - Miguel Mira (cello) - Gabriel Ferrandini (drums)

 
 
     
       

 
     
 

En waarschijnlijk valt het jongere publiek zéér terecht stijl achterover bij het horen van de peetvader en virtuose tenorsaxofonist Rodrigo Amado, voor mij en misschien ook voor de helft van het publiek ,de ouderen, viel de VORM van dit trio eigenlijk tegen. Als oude freejazzrotten hebben we die VORM al duizendmaal gehoord ,altijd weer herbakken en ook hier niet genoeg vernieuwing om te boeien. Meer en meer komt deze VORM terug op nieuwe free festivals, evenals de vorm van Slow is possible, pure recreatie. Maar anderzijds dan weer ,zijn die festivals dan ook niet vooral georganiseerd om het jonge publiek te laten kennismaken ? Ja dus ! Als jonge snaak van twintig zou ik het Amado trio en Slow is possible waarschijnlijk dus bijzonder GAAF vinden , en zo hoort het ook ,dus weg kritiek !!! (maar toch wel even gezegd haha!!)



 
     
     


 
  Kris Vanderstraeten

 
     
     
 
 

Amado was hier de kern van het verhaal, sax met furie, verhaal, emoties, theatraliteit, want het komt steeds op vertellen aan, wie wat te weinig te vertellen heeft valt terug op lege techniek, maar wat telt is de lyriek, de sage van het leven geblazen op helgeel koper. Amado was meesterlijk. Mira was zijn opponent op cello, soms heftig, maar meestal contemplatief, twee handen op één buik van verhalend musiceren binnen de context van de impro. Ferrandini was het zalvende ritme, dan weer het contrasterende geweld. Motion, maar vooral emotion, of toch een muzikale triptiek er van.
.

Luque
 
 
 
 
 
     
   

 
     
  Kris Vanderstraeten is onze walking Jazz bib, jarenlange medewerker, tekenaar én impro artiest, lees ook onze Overd(h)onderd  reeks, van zijn hand !   
     
  FB BRAND 2018 ! album

 
     
     
     
     

 

 

 

 ©  JAZZEPOES

 

 

 

up again !

 

 

back to start !