JAZZEPOES home-> startblad

 

 

 

 

 


zie hier ook de Predikheerlijke Zomer 2021 commentaren !

                                                                                                 
                                                                                                  click a band's name for info and comments

 



 

 

   
 

 

 
 
VRIJDAG 24 JUNI

 
     
 
Pascal Mohy - Ben Sluijs

 
     
 

 
     
 
PASCAL MOHY :  piano
Ben Sluijs :  altsax dwarsfluit

 
     
       

 
     
  Het blijkt ‘a perfect match’ te wezen, het duo Pascal Mohy - Ben Sluijs dat vanavond de Predikheerlijke Zomer mag openen, al zij het voor deze keer nog voor éénmaal  indoors, net als was het een gewoon JaZZZolders concert. Ben is hier , ter JaZZZolder, al langer thuis en met pianist Pascal Mohy konden we onlangs nog kennis maken toen hij hier als special guest  nog mee aantrad met het Pacale Elia gezelschap. Ben vindt het alvast niet erg om binnen te concerteren en dat komt goed uit dan want het weertje is alvast vandaag toch maar wisselvallig…Beide muzikanten spelen al een paar jaar samen, zijn mekaar gewend maar een album is er nog niet, dat is mogelijks iets voor het najaar geeft Pascal ons nog mee voor de aanvang van de concertavond.  

 
   
 
   

 
     
  Ben hanteert aan de start van het concert de altsax en dat zorgt voor een sprankelend begin met  het ‘Broken Wing’ van Chet Baker, een versie die alvast meer leeft dan het origineel, met veel beweging die verder golft op de toetsen van Pascal. In een old times vertellende stijl, een beetje ‘in a crooner way’ vervolgen we met ‘The Man I Love’ van Gershwin, bekend ook van o.a. Ella Fitzgerald en  Ben bouwt daar mooie krullen bij die verder gaan dartelen over de toetsen van een erg innemend pianist die ze dan aan het vlechten gaat. D’er zijn wel telkens lange pauze’s tussen de nummers maar wat later gaan we up tempo verder met het’ Little Melonae’ van Jackie Mc Lean waarbij Ben dan speels wat kringetjes gaat zitten blazen.  

 
      
     

 
     
 

De dwarsfluit komt nadien  uit de standaard en gaat voorzichtig aan het verkennen, slaat dan aan het fladderen om uiteindelijk het luchtruim te gaan verkennen terwijl de piano daarbij de voetjes op de grond houdt en slechts ondersteunend gaat begeleiden in het begin…wat later zal die ook de smaak te pakken krijgen en ‘de vleugels gaan uitslaan’….Voorwaar een mooie vlucht samen ! Berustend gaat het daarna verder, schuifelend op kousevoeten over een stille vloer, een elegante dans die bekend klinkt ook ( It’s Easy to Remember’, John Coltrane?...) Wat later zal het dan in contrast weer gaan swingen met …I’ll remember April’ ?...en beiden geven zich over aan gave, virtuose soli of gaan samen door snelle harmonieën.

 
     
   

 
     
 

En dan eindigt deze eerste set ook nog es heel mooi met het eigen ‘In The Red’ van Pascal , een hommage aan pianist Red Garland, ooit nog in het Miles Davis Quintet en dat is er eentje uit het tweede en voorlopig laatste album ‘Session 53’ van ‘m op het Igloo Records label  dat uit kwam verleden jaar. Enthousiast applaus van een bescheiden 30 mans publiekje volgt voor deze erg gewaardeerde start van de Predikheerlijke Zomer, editie 2022 en we kijken alvast nu al uit naar het volgende ook. Intussen komen de bezoekers van set 2 hier er ook al aan en  hoe dát ging dat lees je verder hierna in het verslag van Mark…

 
 
     
       
     
 
Winus 

 
     
 

 
 


Vrijdag 24 september 2022 was Mechelen getuige van een wonderllijk mooi concertje van Pascal Mohy (Piano) en Ben Sluijs (Sax en dwarsfluit) bij de Jazzzolder. Het duo trapte vrijdag ‘De Predikheerlijke Zomer‘ op gang, een reeks concertjes, die nog tot 16 september 2022 loopt in Het Predikheren. Jazzzolder Mechelen vult daar de vrijdagen van in. De start werd alvast niet gemist! Bij de concerten van Jazzzolder Mechelen in het Predikheerlijke Zomer-concept zijn dat twee sets per avond. We kozen voor de set van 21.15, vernamen bij aankomst al dat het heel erg goed zou zijn van de melomanen die de eerste set (19.30) hadden gezien. Dat bleek een understatement van formaat. Het werd een avond vol muzikale verwennerij met dromerige romantische composities, soms bluesy, soms melancholisch en steeds een feest van virtuositeit van deze topmuzikanten.

Een lichte aarzeling, of ze leek het toch, waarop Ben Sluijs het bluesy Little Paris inzette. Lichtjes meanderend, heel erg moody, en van zodra Pascal Mohy de vingers op de toetsen zette, plots ook enorm groovy en met veel virtuositeit van beiden. Frivool toetsenwerk, of al evenveel frivoliteit, ook gedrenkt in wat melancholie bij de sax van Sluijs. Of hoe meteen de toon was gezet voor de rest van de set.  Een erg mooie en pakkende ballade volgde: in The Remembered speelden een deemoedige haast huilende sax en betoverende toetsenpartijen de hoofdrol. Om zoveel pracht nog eens over te doen met nog meer dreigende melancholie en pure schoonheid in Windows, een compositie van Chick Corea. In mid-tempo en en met een weerom moody sfeertje.  Bij de standard Polkadots & Moonbeams (Van Heusen/Burke), ooit de eerste hit voor Frank Sinatra, speelde Sluijs de lead op de dwarsfluit, begeleid door heerlijk toetsenwerk van Mohy, een betoverend mooie ballade.  Met een swingend Little Melonae van Jackie McLean werd het tempo gevoelig opgedreven. Erg fraai samenspel van sax en piano, met een overdosis aan spelplezier en virale virtuositeit. Grappig hoe Mohy de noten stiekem zat mee te zingen.  Ronduit magisch was A Light Wind Blew Through Her Hair, een compositie van Pascal Mohy; een bijzonder romantische en dromerige compositie, waarbij de dwarsfluit ongetwijfeld het lichte briesje was, het fraaie toetsenwerk de wapperende haren van de dame in kwestie? Meanderend, dan weer dartelend. Dreiging en weemoed ook. Een prachtige compositie van Mohy! “Bill Evans is een muzikant die we beiden goed aanvoelen”, vertelde Ben Sluijs de zaal, waarop het duo ons trakteerde op een fraai Very Early van deze muzikant. Evans zou het vast goeddunkend hebben gade geslaan, net zoals de aanwezige melomanen dat deden, vrijdagavond. Zo vroeg was het niet meer, en Very Early bleek de laatste song in de set. Onder luid applaus kwam het duo evenwel nog terug om ons te verwennen met een gruwelijk mooie blues, waarvan we helaas de titel niet kennen. En zo is De Predikheerlijke Zomer, concertjes telkens in Het Predikheren in Mechelen, stijlvol van start gegaan.

 
 
 


Mark Van Mullum  © Luminous Dash

 
 
 
VRIJDAG 1 JULI

 
     
 
Sal La Rocca Quintet (SLR 5/New Band EXperience

 
     
   

 
 
Toine Thys :  tenorsaxofoon
Phil Abraham : Trombone
Jérémy Dumont : piano
Noam Israeli : drums
Sal La Rocca : contrabas

 
     
    

 
     
  …Bop is in the house vanavond en heet voor de gelegenheid Sal La Rocca  en meteen starten we de eerste outdoors Predikheerlijke Zomer-Jazzavond van de zomer met ‘ Joker’, een eigen compositie van Sal die zich verder vanavond ook zal houden aan eigen werk. Sal is immers al een hele tijd bezig met deze  eigen band, heeft er erg veel zin in en goed wat nummers bij mekaar geschreven waar die  binnen een paar weken de studio mee ingaat  voor de opname van een nieuw album, ik kijk er dus vanavond al naar uit  !  Voor deze concertjes zitten we wel met een paar  vervangers maar dat geeft ons de gelegenheid om voor het eerst kennis te  kunnen maken met o.a. Jeremy Dumont aan piano, vanavond hier ter vervanging van Igor Gehenot. We starten meteen met misschien wel het sterkste stuk van de set want deze ‘Joker’ heeft zulk een lekkere drive die wordt gedreven door de bas en het schitterende drumwerk van  ook al een nieuw gezicht en een top jazzdrummer uit Israël: Noam Israeli (what’s in a name )

 
     

 
     
  . De blazers gaan eerst samen op om daarna te gaan soleren, eerst de sax met  een Toine Thys in goeden doen, daarna de trombone van Phil Abraham en da’s verdorie voor mij geleden sinds de tijd van René Jonckheere’s Jazz Dag Mechelen da’k die nog zag…wie herinnert zich dat nog?....Da’s wellicht spijtig ook want die trombone is toch zo’n machtig mooi Jazz instrument en Phil is in grote vorm ! Indrukwekkende start dus van de set ! ’Song for R.B.’ en ik weet niet zeker of het hier ‘Herbie’ Hancock betreft?) gaat dan rustiger verder met duidelijke baslijnen van Sal en vooral ook de erg geïnspireerde sax van Toine. ‘you Wouldn’t Say That’ is mij daarna een beetje te mathematisch, te berekenend, lijkt mij wat te belerend ook en daarin gaat Sal voor een eerste keer aan het soleren. You feel good? roept een goedgemutste Sal het publiek daarna toe en het toch wat weinige volk (zo’n 30/35 man maar ook nu weer, zoals telkens tijdens deze avondconcerten,  weer 2 sets met ander publiek, wat het aantal natuurlijk ook wat verklaart…) heeft nog wat aansporing nodig voor dan toch wel  een enthousiaste reactie. Het weertje is dan wel niet buitensporig zomers maar best aangenaam, zo met een drankje er bij op de binnenkoer. Helaas lijkt  mij de drankkeuze nogal beperkt maar da’ s de winkel van het overkoepelend ‘De Zomer is van Mechelen’, daar heeft JaZZZolder niks mee te maken ...   
     
    

 
     
 

’Not Rated’ golft intussen vanop het podium en dat ligt mij beter dan het vorige, heeft een zomeravondse feel ook en Jeremy Dumont toont hierbij  dat-ie niet zomaar een invaller is. Sprankelende toetsen heeft die waar Phil Abraham dan weer een gepast antwoord op heeft en geeft. Toine Thys geeft op zijn beurt weerwoord alvorens beiden in harmonie gaan besluiten. De weliswaar in België geboren Sal maar oorspronkelijk afkomstig van Italië (Sardinië dacht ik ?) omschrijft het volgende stuk dan als ‘a kind of ‘Tarantella’, het bekende Italiaanse folkstuk maar noemt zijn werkstuk dan weer ‘Ritoknello’ en dat heeft aan de start wel wat van de smaak van ‘Tarantella’ maar gaat toch gauw een eigen leven leiden om finaal uiteindelijk uit  te sterven op de toetsen. Dan zitten we a een flink end verder en aan het einde van de set  en Sal start ‘Freedom of Thought’ zelf met zware basnoten, en zet met een riff een goed geoliede band in gang, een muzikale machine met een sound en groove waar je graag op mee gaat bewegen. Na een stevig applaus dat aandringt op bissen wordt deze tune wat later nog effe verder gezet en krijgen we er een geweldige drumsolo van de Israëlische meester bovenop. Schitterend afgesloten deze eerste set !

 
 
       
     
   

 
     
 
Winus 

 
     
   
 
     
 
VRIJDAG 8 JUlI

 
     
 
Foliez - Lannello - Laplaca - Puma
Jazz Manouche Quartet Trio

 
     
   
     
 
Jean-François Foliez :  klarinet
Nicolas Laplaca : gitaar
Nicolas Puma : contrabas

 
     
   

 
     
  Het blijft wat in het vage ongewisse of het hier  wel of niet Corona betrof maar feit is dat het aangekondigde quartet ineens een trio werd na het uitvallen van violist Joachim Lannello wegens ziekte en da’s voor een deel spijtig natuurlijk want zo moeten we meteen ook de Stéphane Grappelli van de avond missen, de violist die in de periode voor de 2e wereldoorlog samen met Django Reinhardt furore maakte met het Quintette du Hot Club de France, en nu is het toch wat afwachten wat dat geeft…Het wordt echter  gauw duidelijk dat het trio zo ook gensters slaat, dit is een hit ! De dartele klarinet van Jean-François Foliez,  een sterk gedefinieerde bas van  de Franse Nicolas Puma en de Django gitaar van Nicolas Laplaca (waarbij het wel even duurt voor die uit de verf komt), maken het samen tot een trio méér dan het beluisteren waard ! Het repertoire is natuurlijk gipsy getint en komt voor een stuk uit de pen van Django Reinhardt zoals ‘Songe D’Automne’ met meestal een Foliez op het voorplan en een Puma die steeds stevig aan het soleren gaat.  

 
     
   

 
     
  Het is pas bij het derde nummer (‘Django Tiger’ ?) dat Laplaca uit de startblokken komt  maar die komt toch wat weinig aan bod in het geheel vinden we eerst. Foliez neemt het grootste deel van de partijen immers voor zijn rekening en da’s uitstekend hoor maar je stelt je wel de vraag : wat als Lannello hier was geweest, was daar dan wel plaats voor? Het publiek is er alleszins weg van !... maar zie, met een flink doorstappende baslijn gaan we verder in een stuk waarbij Laplaca dan toch weer meer aan z’n trekken komt (zou dat ‘Blues en Mineur’ van Django kunnen wezen? 

 
     
    

 
     
  Alleszins zitten we in een versnelling die nog hoger geschakeld wordt met het ‘Pent Up House’ van Sonny Rollins. Waaw, dat gaat z’n gang vooruit maar daarna gaan we dan rustiger verder met ‘For Sephora’ van het Rosenberg Trio. Ook nu weer volgt een pakkende solo van de begaafde bassist en dit nummertje gaat toch wat minder snel door de bocht dan de versie van het formidabele Rosenberg Trio. Een zomerse sfeer vult het dichtbevolkte binnenplein hier en een koppel gaat ongegeneerd aan het dansen, zo mag het ook ! De Django van de avond gaat daarna voor in iets dat met een Spaanse furie start maar dan gauw in de bekende kadans verder zet, nee.. ’t is geen ‘Spain’ van Chick Corea al vond ik dat ook nog ergens in de playlist terug maar d’er komt ook nog een tweede set straks weet je…Zachtmoedig en haast voldaan komt er daarna nog een masterpiece van Django zacht binnen. ‘Nuages’ blijft onsterfelijk en zō mooi ! Laplaca maakt naast Foliez hier ook een goeie beurt en een beetje frivool loopt dat naar het einde toe.  

 
     
   
 
     
 

Er waren tijdens deze set geen mededelingen tussenin maar nu neemt Jean-François dan toch het  (dank)woord en stelt de muzikanten voor. En dan wordt er afgesloten met iets dat me heel bekend in de oren klinkt en Foliez zelf kondigt dat aan als als ‘Yatatra’ maar tarara, zo kan ik het niet thuis brengen en het wil me maar niet te binnen schieten ook, dat rotgeheugen toch ook ! Uitbundig applaus volgt maar helaas kan er dan geen bis meer vanaf wegens respect voor de pauze en het al binnenkomende volk voor ongetwijfeld ook weer een schitterende 2e set … en dat lees je hieronder van Mark.

 
 

 
     
    

 
     
 
Winus 

 
     
 

 
     
 

De 24ste verjaardag van Jazzzolder Mechelen zal ons nog lang heugen. Vrijdagavond 8 juli, was het Jazz Manouche Quartet uitgenodigd op de sfeervolle binnenplaats van Het Predikheren, binnen de programmatie van Predikheerlijke Zomer én dus ook op de verjaardag van de Jazzzolder. En laat dat ook de geboortedag zijn van jazzzolder-oprichter en bezieler Lejo Vanhaelen. Dubbel feest dus! Door de ziekte van violist Joachim Lannello werd het kwartet dan wel gereduceerd tot Jazz Manouche Trio, het aanstekelijke spelplezier en de inspirerende virtuositeit waren er niet minder om.

Klarinettist Jean-Frannçois Foliez, gitarist Nicolas La Placa en contrabassist Nicolas Puma toverden hemelse klanken uit hun instrumenten die zomerse vrijdagavond in Mechelen. Frivool, opgewekt, soms meeslepend en ingetogen. Het trio nam ons mee op een bijzonder aangename muzikale reis, met de geest van de grote Django Rheinhardt ook prominent aanwezig, soms exotisch, soms wat dichter bij huis, met deemoedige klanken, dan weer volop badend in swingende feelgood vibes.

 

Vraag ons niet om een setlist, de nummers werden ook niet geduid, het was volop spelen en genieten, maar weet dat een prachtige uitvoering van Sheik Of Araby in de set zat en dat het een vol uur muzikaal smullen was. Die heldere wonderlijke noten die Folliez uit de klarinet perste, dat subtiele gitaarspel van La Placa, die denderende basklanken die uit Puma’s contrabas kwamen. Een woord: prachtig!

Hoe composities haast aarzelend en meanderend op gang kwamen om vervolgens uit te monden in een groot feest van muzikaliteit, steeds weer. De gretige goesting, spelplezier en virtuositeit spatte er vanaf. Jigs, ballades, uptempo, midtempo, slepend… steeds weer magische klanken. Genieten! Dat het trio na afloop een staande ovatie kreeg en zo tot een bisronde verleid kon worden, wekt dan ook geen verbazing na zoveel schoonheid.

Foliez, La Placa en Puma besloten met nog één fraaie fantastische en beklijvende compositie, ingeleid door een welgemeend Happy Birthday, en dat was duidelijk aan het adres van beide jarigen die avond.

 

Ook Luminous Dash wenst beide jarigen het allerbeste toe !

 
     
 


Mark Van Mullum  © Luminous Dash

 
     
 
VRIJDAG 15 JUlI

 
     
 
Frank Deruytter Trio

 
     
   
     
 
Frank Deruytter :  sax
Jozef Dumoulin : keys
DRé PALLEMAERTS : drums

 
     
     

 
     
  Vanavond is het gauw duidelijk dat we niet een trio krijgen als datgene waar Frank Deruytter zo’n 10 jaar terug mee uitpakte en er een paar mooie albums toen mee scoorde. Dát was toen allemaal nogal traditioneel getint maar vanavond , met een Jozef Dumoulin aan de keys, mag je je wel aan wat anders verwachten dan wanneer hier een Eric Legnini zou zitten ! Frank zag ik het laatst op podium, 2020 was dat, en toen zagen we hem  met z’n explosieve Otomachine in de Stadsschouwburg en dat werd een funky feestje, dat lees je hier. Maar vanavond is het dus wat afwachten wat deze samenstelling geeft, ik verwacht groovy experiment en ben dus wel benieuwd, net als velen… 

 
     
     


 
     
  Verkennend, met een ietwat nog dreigende en ingehouden bas schuift ‘Azim’ dan binnen, aftastend nog , met toetsaanslagen op de piano, een ‘wandering’ Frank op de tenor en in de back een roffelende Dré Pallemaerts. Het zal een roofdier blijken te zijn  dat hier komt aansluipen al  blijft het nog even bij een bangelijk bespieden…en dan gaan we loos op ‘Battle’ en de tanks komen aangereden ! De bas wordt prominenter maar evengoed gaat Jozef dartel over de keys. Frank is melodisch op de sax terwijl Dree dat, zoals alleen hij kan, weet te voorzien van de gepaste invulling. ‘Squirrell’ is dan weer schichtig als de eekhoorn…bop die mij in gang zet en , met die zware subbassen er bij noem ik het maar New Bop …daarbij komt ook een Emerson, Lake and Palmer feel naar boven als Jozef op de keys gaat uitfreaken. Zowel Frank als Dree gaan heavy door het spoor al houd Frank wat vast aan de melodie ook., maar knap hoor !

 
     
 

 
 

Het volgende nummer ‘Manic Song’ zet Jozef robotic- SciFi dreigend in met daarbij een Dree die het tempo gaat opjagen…Weer zal Dumoulin zich de song wat toe-eigenen met de solo op het draagbaar keyboard dat op z’n schoot ligt….linkerhand aan de bass-keys, rechterhand ook nog op piano. De set staat in lichterlaaie wanneer ook Frank daarbij gaat scheuren !...Het is na deze Apocalyps dat het trio het stof even laat neerdalen of… is het grijze as als na een vulkaanuitbarsting? ‘Go Ahead ‘ is de  wat klaagzang daarna, het gebed aan een god die toch niet luistert. Frank is hier toonaangevend en op z’n best. Mooi zo, met Jozef nu weer op de piano en Dree met veel cymbalen. …Effe terug opwarmen daarna voor het ‘ Bolleke Krem’ dat ons wordt uitgeschept door een bedienende Jozef na de stuwende drive van Dree en Frank…voor mij een bolleke vanille graag

 
     
       
 
     
 

En dan gaan we naar het einde toe na de muzikantenvoorstelling door dé man van de avond die ook alle composities bijeen schreef : saxofonist Frank Deruytter ! Nu is ‘Dance for the Civilized’ niet echt een uitgelaten uitsmijter maar eerder een beschaafde, frivole, haast kinderlijke danspartij. Voor één keer is het  dansen op de ingehouden manier, al blijft de ‘dansvloer’ hier op het binnenplein wel leeg tijdens deze eerste set, duidelijk een luisterend publiek zoals gewoonlijk ook en ik ben benieuwd hoe dat volgende week hier gaat uitdraaien met de funky souljazz van Montis, Goudsmit en Directie) . Jozef gaat solo op de bass en Frank rondt totaal en finaal  mooi af. Uitbundig applaus volgt voor een toptrio !

 
 
     
     

 
     
 

Zo meteen moeten we echter nog geen album verwachten maar dit trio dat organisch ontstond zat bij gelegenheid al wel es samen in de studio dus dat komt er nog wel es van, iets waar ik alvast naar uitkijk, leg mijn exemplaar dan maar gauw klaar ook !

 
 
   

 
     
 
Winus 

 
     
     
   

 
     
 

Frank Deruytter trio op Predikheerlijke Zomer, Jazzzolder vzw. Dat het een stevig concert zou worden lag in de verwachtingen met deze drie tovenaars: Frank Deruytter: tenorsax, Dré Pallemaerts: drums en Jozef Dumoulin: acc. piano en electric keyboard en.....bas in feite, want deze wizzard vulde dit alles in als een one man band op zich. Deruytter schreef slimme composities, die zich haast nooit lieten verraden naar wat er thematisch of ritmisch zou gaan gebeuren, vol verborgen architectuur. Hij liet Jozef Dumoulin vaak de zaak inzetten met een knipoog naar wat komen zou, maar leuk, spannend in het ons plagen met verfspatten van korte statements op een gemengde piano met zijn alomgekende synth-klanken, die dra het trio het diepe boeket leverden, waar geen bassist werd gemist. Dré Pallemaerts pikte daar telkens op in met uitgelaten grooves, waarin hij de tempo-crossovers er in smeet als was hij een boterham met confituur aan het eten. Het klonk allemaal zo vlot en makkelijk, terwijl muzikanten weten (en er waren wat muzikanten aanwezig in het publiek), dat deze partituren wel wat inzicht vroegen. De tenorsax van Frank Deruytter is van een zalige mobiliteit en Dumoulin's solo momenten van een razende snelheid en originele vertelkracht naast boeiende stiltes. De muziek van de leider draagt die grote liefde in zich voor de jazz-fusion uit de tijd van Zawinul, Brecker, Hancock en zielsgenoten, zal ongestoord echo's laten klinken van funky stuff, maar giet dat in een hedendaags avontuur.

 
 
 
Chris Joris 

 
     
 

Vrijdagavond 15 juli 2022 speelde het Frank Deruytter Trio ten dans op het binnenplein van Het Predikheren. Net niet letterlijk, al waren heel wat melomanen uiterste beweeglijk op de stoeltjes. “Een dansvloer ontbreekt hier eigenlijk nog”, merkte een metgezel op de eerste rij terecht op. Wie stiekem een blik op de set list op het podium wierp, met daarop titels als Battle, Go Ahead R, Manic Song, of ook Dance for The C kon al vermoeden dat het géén easy listening set zou worden. En in onze notities lezen we ‘gaan met die banaan‘, ‘wat een power‘ en ook nog ‘alles kaputt‘.

zet klassenbakken als Dré Pallemaerts, misschien wel dé beste drummer der lage landen en ver daarbuiten, toetsenwonder Jozef Dumoulin en tenorsax-held Frank Deruytter bij elkaar en je krijgt gegarandeerd vuurwerk. Dat was vrijdagavond niet anders. Want exact dat was het! De vonken spatten er af.

Met een ongelooflijke manische drive en overdaad aan muzikaal vernuft smeet dit trio zich onverbiddelijk in hun avontuurlijke set, vol virtuositeit: manische be-bop of ook hard bop a gogo of durven we stellen heavy metal swing? Vaak aan een rotvaart, gaan met die banaan dus, soms ook wat meer ingetogen maar zonder ook maar één tel de zin voor finesse of subtiliteit te verliezen.

De ingenieuze composities van Deruytter waren natuurlijk een gedroomde speeltuin voor het trio; met veel ruimte om gretig te excelleren, wat dan ook ten volle gebeurde. Een feest van aha-erlebnissen, verbazing en genot was het voor de aanwezige toeschouwers. Wat een zalige ongedwongen interactie tussen de muzikanten ook. En dan die ongelooflijke drive die er in zat.

Fijn waren de vele een-tweetjes tussen Deruytter en Pallemaerts. Machtig en imposant was het hoe Deruytter zijn tenorsax liet vertellen, zachtjes croonen of luid huilen of zelfs bulderen. De pianovirtuositeit van Jozef Dumoulin was ook om duimen en vingers bij af te likken. Met ook sterk werk op de synths, met soms al dan niet bedoelde vette knipogen naar zowel de jazzy, poppy als funky Herbie Hancock, heel eventjes dachten we zelfs ook een echo van Jon Lord te horen. En uit die keys toverde Dumoulin eigenlijk ook baspartijen. Wow!

Pallemaerts gaf, hoe kon het ook anders, een absolute masterclass ten beste; subtiele percussie of ook met stevige harde slagen – En soms ging hij tekeer alsof zijn leven er vanaf hing: ‘alles kaputt’ dus -, intens en ritmisch. Stewart Copeland (bekendst als drummer bij The Police) wordt wel eens The Rhythmatist genoemd, naar diens gelijknamige album uit 1985, maar die titel mag gerust ook op Pallemaerts gekleefd worden.

De set van het Frank Deruytter Trio, een groot feest van sublieme composities, met tal van onverwachte wendingen en muzikale verwennerij, met zoveel machtige vibes, ons onderdompelend in bruisende be-bop en funk, met af en toe ook wat bluesy momentjes, blies ons los omver. Feit.

Fenomenaal goed, dat was het.

 
 
     
 


Mark Van Mullum  © Luminous Dash

 
 
 
VRIJDAG 22 JUlI

 
     
 
Montis, Goudsmit en Directie

 
     
     
     
 
Frank van den Berge (Frank Montis) : Hammond
Anton Goudsmit : gitaar
Cyril Directie : drums

 
     
 

 
     
  …Het sympa drietal Montis, Goudsmit en Directie heeft er duidelijk zin in vanavond en start meteen met het aanzetten tot funky moves en dat zulks al gauw aanstekelijk werkt is snel duidelijk als je even rond je kijkt op de binnenkoer waar nu zo’n 35 man zit, het gewone portie dus, maar straks voor de tweede set zal hier nog meer volk komen te zitten (of staan) én dansen... Als je eerst dacht (zoals ik even) dat de tijd van ‘een Hammond Trio’  voorgoed voorbij was, bedenk dan maar gauw wat anders want deze jongens bewijzen vanavond het tegendeel. Hier dichter bij huis kennen we natuurlijk het Dirk Van der Linden Hammond  Trio maar Dirk bevindt zich eerder op het smooth pad daar waar dit trio  met een uitstekende Frank Montis op de Hammond meteen gaat voor ‘de full monty’... bij wijze van spreken dan en ze bouwen daar meteen een feestje aan ook…dát voor een eerste set, wat kan en zal dat wel niet geven later op de avond hier ? ! 

 
     
     

 
     
  Funk is in the house en dat grijpt je in de heupen. Aardig daarbij is het dat Montis, Goudsmit en Directie meest nog uit eigen bron putten en originals brengen al is een bekende riedel  hier en daar nooit ver weg maar covers horen we niet. Slechts éénmaal komt er een gearrangeerde versie van Stevie Wonder’s ‘Living For the City’ voorbij en ook fijn  is het dat Anton Goudsmit (gitaar) daarbij aardig wat partijen voor zich neemt, soms op een onweerstaanbare fingerpickin’ way ! Cyril Directie aan drums zorgt ondersteunend voor de lekkere beat, een drive met rake klappen en  levert de vele tussencommentaren want ’t is een echte praatvaar hoor !  

 
     
     

 
     
   In een commercieel intermezzo wordt het eerste album ‘Taste of Culture’uit 2019 aangeprezen  én meteen wordt er ook gewezen naar een volgende plaat waar we vanavond trouwens ook wat uittreksels uit horen, ik noteerde titels als ‘The Fit’, The Lobster’… Anton showt daarbij  met een komische noot de Trio outfit T-shirt op de ‘catwalk’, Shirt die eveneens vanavond in alle maten verkrijgbaar is.   Dan volgt er, na een publiekskeuze,  ‘een snel nummer’ dat me wat minder ligt maar waarin Anton wel uitblinkt op die vingervlugge gitaar van ‘m naast het fijne toetsenwerk van  Frank. Intussen is het al een tijdje wat gaan regenen ook but who cares ?... 

 
     
     

 
     
  Regenjasjes worden omgeslagen, paraplu’s uitgedeeld  en Frank redt mijn recorder uit de oprukkende regen op het podium, die komt bij op de Hammond te liggen…en dan is het tijd voor , wat mij betreft, misschien wel het beste nummer uit de set. We gaan dimmen met ‘R U In Love ?’, een oprecht mooie melodie en de gitaarpartij er bij draagt iets van Johnny Guitar Watson met zich mee, mooi ! ‘Living for the City’ steekt daarna het vuur terug aan, groove gets infused en ook daarna nog  gaan alle remmen los in  opzwepende klanken …mensen staan of zitten intussen al een hele tijd enthousiast mee te dansen als uiteindelijk de set besloten wordt door het ook al nieuwe ‘Singalong’ waar het publiek mag op meejouwen en dan nog volgt er finaal een aansluitend meezing melodietje… 

 
     
     

 
     
 

...Neeeeeeej, jazz was vandaag niet zo aan de orde hier maar het funky soulfeesje uit Nederland  dat hier gebrouwen werd was duidelijk vanavond wél zeer welgekomen ook, bedankt daarvoor Montis, Goudsmit en Directie !

 
 
     
   

 
     
 
Winus 

 
     
     
 
 
 
     
  De weergoden hadden besloten om de hemelsluizen te openen boven Mechelen, vrijdagavond 22 juli 2022, maar het Nederlandse trio Montis, Goudsmit & Directie speelden behalve de pannen van het dak, de regen genadeloos naar huis op het binnenplein van Het Predikheren.
Aanvankelijk voor een zittend publiek, tegen het eind van de set werd er lustig gedanst op de aanstekelijke funk en boogie van dit absoluut geweldige en dynamische trio. Wat een week voordien net niet lukte op hetzelfde plein bleek nu de evidentie zelve. De eerlijkheid gebiedt ons te melden dat het eigenlijk bleef regenen, maar wie maalde daar om? Iedereen was mee met de ongelooflijk aanstekelijke groove, strak aangehouden het hele optreden lang, met een spetterende finale. Frank Montis toverde machtige stoere klanken uit diens Hammond, Anton Goudsmit liet de gitaar met grootse grandeur gieren, huilen en zingen. En Cyriel Directie vergastte ons op onweerstaanbare percussie en drums, soms ongelooflijk hard, vaker subtiel en immer solide. Het trio zette een ongelooflijk geluid neer, met enorm veel intensiteit en kracht, een overdosis aan spelplezier, grote goesting zeg maar, bijgekruid met ongebreideld enthousiasme en veel humor. Eigenlijk zaten heel wat mensen al tijdens het eerste nummer in de set lustig op de stoelen te wiebelen. Dat het tot dansen zou komen, stond in de sterren geschreven. Zelfs wanneer het trio een ballad inzette, was het nog super groovy. Hoe zeggen ze dat in Nederland: ‘het swingde als een tiet’? Na die toch wel groovy ballad, vroeg Cyriel Directie “willen jullie nog een trage of liever uptempo?”, waarop hij zelf de beslissing nam om nog wat vette grooves op ons los te laten. Met Goudsmits heldere gitaarklanken die eerst de lead namen, waarop Montis’ hemelse Hammond inviel. Directie die alles weer mooi bijeen hield met dat fijne drumwerk van hem. En toen hoorden we plots, te midden de compositie ‘Da Ya Think I’m Sexy ?’ van Rod Stewart! We zongen stiekem de Stewart-partijen mee zowaar. Waarop de compositie nog meer funky werd, zelfs de disco-tour op ging. Geweldig!
Cyriel Directie vertelde over Bill, een Amerikaanse vriend van de band. “Soms gaan we wel eens met hem eten en vaak staren we met verbazing naar zijn bord”. Directie moest er flink om lachen, waarop, je raadt het niet, ‘Bill’s Plate’ volgde. We spreken ons niet uit over Bills culinaire voorkeuren, we weten wel dat het een weerom schandalig goed en lekker swingend nummer opleverde. Nochtans: nog werd er niet gedanst, maar lang zou dat nu niet meer duren…
“Wie is er hier verliefd? Mijnheer, mevrouw naast u ook? Horen jullie bij elkaar? Anders wordt het wat moeilijk he? Wie heeft er zin in seks? Kom, wees niet verlegen… Maar dit liedje gaat over zoveel meer, het gaat over samen zijn, zoals Willeke Alberti dat ook mooi zingt bij ons in Nederland” aldus Directie waarop hij een stukje ‘Samen Zijn’ begon te zingen. “Deze kennen jullie zéker, dit lied is van Al Green”, waarop de band een subliem ‘Let’s Stay Together’ inzette. Montis’ Hammond nam de lead, vertolkte de vocals bij wijze van spreken, met dan ook weer geniale gitaarklanken van Goudsmid, performante percussie van Directie. Geweldige Hammond- en gitaarsoli ook en met een haast bovennatuurlijk krachtige drumsolo. En het publiek werd ook aan het werk gezet; om allen samen Al Green, of Tina Turner, die er in 1984 een hit mee scoorde, te zijn en het refrein te zingen. En zo zat en stond de goed gevulde binnenplaats van Het Predikheren ‘Let’s Stay Together’ mee te kelen in de regen. En Directie zag dat het goed was.
Dan werd er weerom in een hogere versnelling geschakeld met een compositie die bij de eerste tonen een beetje op’ I’m your Man’ leek van Wham! Maar geheid een andere groovy richting op ging. Het einde van de set naderde jammer genoeg en Directie nam uitgebreid de tijd om alle medewerkers van Jazzzolder Mechelen te bedanken. Hij had ook diens kompanen al in de bloemetjes gezet en promo gemaakt voor de cd’s en merchandise die het trio bij had, waarbij Goudsmit zich als volleerde mannequin catwalks gewijs toonde in het bandshirt. En dan kregen we een geweldig salvo op ons afgevuurd: een wonderlijk wervelend Chicken Shack, en jawel iedereen stond recht nu. En of er gedanst werd !
Directie kondigde Jazzzoldervoorzitter Hans Vandenbogaerde aan die de band zou afkondigen, en vroeg dan onze medewerking bij het laatste lied. “We hebben het op vraag van de Jazzzolder niet te moeilijk gemaakt, jullie zingen lalalala, gaat dat lukken?” grapte Directie. Het lukte! En Hans mocht nog even wachten, want na een staande, dansende ovatie kwam het trio maar al te graag terug het podium om onze dansbeentjes nu definitief flink aan het werk te zetten.
Montis, Goudsmit en Directie eindigde met hun nieuw single; voor een dapper dansend Predikheren klonk een machtig en krachtig überfunky ‘Boogie on Reggae Woman’, jawel van Stevie Wonder.
“What a night” had Frank Montis al geroepen, toen nog maar een paar songs in de set. What a night indeed! What a Hammond! What great guitars and mighty drums too! Wat een explosief en eclectisch, machtig optreden, jongens. En regen? Wélke regen?
Het recentste album van Montis, Goudsmit en Directie heet Taste of Culture (2019) en is uit op Zip Records, maar getuige de kersverse single is er vast nieuw werk op komst ook. Maar, veel beter: ga dit trio live beleven en neem je dansschoentjes en beste humeur mee.
Als dat laatste niet lukt, zorgen zij daar wel voor. Beloofd! 

 
     
 


Mark Van Mullum  © Luminous Dash

 
 
     
 
VRIJDAG 29 JUlI

 
     
     
 
 
Jeroen Reggers Quartet

 
     
   


 
     
 
steven delannoye : tenorsax
jeroen reggers : gitaar
Nicolas Thys  -  Martijn Vanbuel : bas
Gert-jan dreesen : drums

 
     
 
 
   

 
     
 

…ik moet in alle eerlijkheid toegeven dat de naam Jeroen Reggers hier vanboven zo direct geen belletje meer liet rinkelen wat niet meteen hoeft te verbazen want dat geheugen (welk geheugen ) van mij is zo lek als een zeef, dus werd het effe nazoeken in het archief dat gelukkig nog wel sterk op z’n poten staat…en ja hoor ! …blijkt dat ik Jeroen, de gitarist en leader van vanavond nog wel had kunnen kennen van in 2017 toen die met de band ‘Fons’ mee in de semifinals zat van het 5e Jazzcontest Mechelen. Een finaleplaats leverde dat toen niet op maar hij maakte toen wel een solide indruk ! De anderen uit het gezelschap van het Jeroen Reggers Quartet vanavond , die kenden we natuurlijk al wel zonder te moeten naspeuren maar dat deed ik dan ook maar gelijk even,  en we zagen die al meermaals in andere gezelschappen, op één van de vroegere JaZZZolderpodia of elders, zoals op het Jazz Middelheim podium. De man die Jeroen vanavond van weerwoord voorziet, da’s Steven Delannoye op de tenorsax en die zagen we laatst ter eerdere JaZZZolderse plek in 2018, met het Teun Verbruggen/André Fernandes Quintet. Gert Jan- Dreesen, de drummer, hadden we nog in 2019 met Kim ‘in the Middle’ Versteynen en eerder hadden we die ook nog met een verwant gezelschap, het Arne Van Coillie Trio (2016) De afwezige voor vanavond wegens ziekte is Nic Thys en da’s spijtig natuurlijk maar we krijgen wel een andere topper : Martijn Vanbuel en die komt voor mij met een primeur want die gaat vanavond voor de 4-snarige Gretsch basgitaar en daar zagen we hem nog niet eerder mee. Ook Martijn is hier al lang geen onbekende meer sinds die in 2003 met het Trio Tinto Iris Romen stond te begeleiden, op de ‘échte’, eerste JaZZZolder was dat nog. Sindsdien dook die nog een aantal keer op waarvan laatst in 2018 met het Bruno Grollet Quartet. Ziedaar de voorstelling van de muzikanten voor vanavond en de 2 sets zullen op zich niet zoveel verschillen gezien Martijn zich gauw heeft moeten inwerken na de uitnodiging om te komen meespelen en dat was vanmorgen nog maar pas ! Elke Vandersypen neemt de presentatie van vanavond en het daaropvolgende  concert ook nog voor zich want Hans bevindt zich intussen op  andere (vakantie) oorden…

 
     
   
     
  Vertellend gaat het concert dan open op de sax van Steven waarna Jeroen loepzuiver aan zijn partij begint. Gert-Jan is erg beweeglijk en samen met Martijn zorgt dat voor een dynamische ‘Alternative’ als opener. ‘Struggles’ mag Martijn dan weer aftrappen en het stuk gaat vloeiend in een lekker tempo verder stromen waarbij de sax in dialoog gaat met de gitaar en zelfs de stempel drukt op de song alvorens samen in harmonie te besluiten, sterke song ! Het betreft hier vanavond trouwens haast allemaal originals van de hand van Jeroen en ze mogen d’er allemaal zijn hoor, Jeroen is een compositorisch talent ook ! Het wat nadenkende  ‘Keep it Simple’ volgt met Steven zalvend op z’n sax en Jeroen die daar beamend bij aansluit, rad van tong bij wijze van spreken op de heldere snaren wat zorgt voor een erg ruimtelijke beleving. Vredig wordt er besloten. Dromerig maar gelijk alert toch gaan we dan wat rustiger onderuit voor de ballade ‘M’ en Gert-Jan vult dat in met veel cymbalen. Ook Martijn komt nu prominenter naar voren in een solo die er zijn mag, eentje die respect afdwingt. Tijd is het daarna voor het melodieuze ‘Park Party’ waarin Jeroen z’n beheerste stijl toont, vingervlug is die maar nikske schreeuwerig en zonder effecten spielerei... Steven sluit daar graag op aan, hoeft al lang niks meer te bewijzen op de tenor en da’s ook wel duidelijk zo ! Weer met een lekkere drive vult de ritmesectie dat in en Gert-Jan plakt er ook nog een solo bij, maar die lijkt me nu toch een beetje  té geweldig uit te pakken.  

 
     
      

 
     
 

De set wordt dan besloten met ‘Midnight Voyage’ van de bekende , helaas al overleden Michael Brecker en dat wordt dus een klus voor Steven die de honneurs daarvoor graag waarneemt. Dat Jeroen daarna nogmaals uitpakt met een mooie solo, da’s nogal evident ! Martijn volgt en zo wordt hier alweer een erg gewaardeerd optreden harmonieus afgesloten. De ‘Predikheerlijke’ jazzconcerten zijn totnogtoe al méér gebleken dan een klein succesje me dunkt ! Volgende week zal dat ongetwijfeld ook zo weer wezen als hier alweer een gitarist op het podium gaat komen te staan maar Simon WITVROUW gaat dan wellicht meer de poppy en bluesy tour op, dat horen we dán wel …

 
     
 
 
     
 
Winus 

 
     
     
     
     
 


- wordt vervolgd -


 
     
     

 

 ©  JAZZEPOES 2022

 

 

up again !

 

 

JAZZEPOES home-> startblad